Reshjet intensive të shiut e kanë zhytur -ën në një situatë alarmante, duke ekspozuar edhe një herë dështimin e thellë të institucioneve vendore dhe qendrore për të garantuar sigurinë minimale të qytetarëve. Pamjet dhe njoftimet zyrtare flasin për një realitet ku qyteti paralizohet, ndërsa autoritetet mjaftohen me thirrje për “kujdes” dhe “shmangie lëvizjesh”.
Në vend të ndërhyrjeve parandaluese, investimeve serioze në infrastrukturë dhe planeve funksionale të emergjencës, qytetarët përballen me rrugë të bllokuara, rrezik për banesa dhe pasiguri totale. Thirrja e kryebashkiakut për të evituar lëvizjet nuk është zgjidhje; ajo është pranim publik i pamundësisë së shtetit për të menaxhuar situatën.
Emergjencat si justifikim për paaftësinë kronike
Deklaratat se “strukturat janë në terren” janë bërë refren i zakonshëm në çdo krizë, por realiteti në terren tregon të kundërtën. Në një qytet ku reshjet e shiut janë fenomen i përsëritur, mungesa e sistemit të kullimit funksional dhe e mirëmbajtjes bazë e kthen çdo stuhi në kërcënim për jetën dhe pronën.
Qytetarët udhëzohen të telefonojnë numrin e emergjencës, ndërkohë që shteti nuk garanton parandalim, as reagim të shpejtë e as transparencë mbi përgjegjësitë institucionale. Kjo nuk është thjesht krizë moti; është krizë qeverisjeje.
Kur paralajmërimi zëvendëson përgjegjësinë
Në një shtet funksional, paralajmërimi shoqërohet me veprim konkret. Në Gjirokastër, paralajmërimi shërben si mburojë politike për të fshehur mungesën e kapaciteteve. Jeta e qytetarëve vihet në rrezik, ndërsa institucionet sillen si spektatorë të një krize që e njohin mirë, por nuk e zgjidhin kurrë.
Kjo situatë dëshmon se problemi nuk është shiu. Problemi është një shtet që shfaqet vetëm për të kërkuar durim nga qytetarët, por mungon kur duhet të mbrojë, të parandalojë dhe të mbajë përgjegjësi. Në Gjirokastër, si në shumë qytete të tjera, emergjenca ka zbuluar sërish të vërtetën e hidhur: shteti është inekzistent pikërisht aty ku duhet të jetë më i fortë.