Deklarata e fundit e Erion Braçes, ish-zëvendëskryeministër dhe për vite me radhë një nga figurat më të zëshme të pushtetit socialist, ka shkaktuar një reagim të fortë publik. Duke e cilësuar protestën para Kuvendit si “jo të garantuar nga ligji” dhe protestuesit si një rrezik për jetën e policëve, Braçe ka zgjedhur të rreshtohet hapur kundër qytetarëve, duke përdorur një gjuhë që më shumë ngjan me aktakuzë politike sesa me analizë shtetërore.
Ironia është e thellë. I njëjti politikan që sot flet për rend, ligj dhe tradhti ndaj shtetit, ka qenë për vite simbol i protestës agresive, i retorikës së ashpër kundër policisë dhe institucioneve, madje edhe i përplasjeve fizike. Kujtesa publike nuk fshihet me statuse dhe as nuk riformatohet sipas nevojave të momentit politik.
Akuzimi i protestuesve për tentativë për vrasje, pa hetim të përfunduar dhe pa prova të verifikuara, përbën një shkelje të rëndë të parimit të pafajësisë. Kur këto akuza vijnë nga ish-numëri dy i qeverisë së Edi Ramës, ato nuk janë thjesht opinione personale, por mesazh politik intimidues, i destinuar për të kriminalizuar çdo formë kundërshtimi qytetar.
Braçe nuk flet si qytetar i thjeshtë. Ai flet si pjesë e një pushteti që prej vitesh akuzohet për kapje institucionesh, mbrojtje politike të zyrtarëve të inkriminuar dhe presion ndaj drejtësisë. Në këtë kontekst, deklarata e tij shihet gjerësisht si përpjekje për të legjitimuar dhunën shtetërore dhe për të zhvendosur vëmendjen nga thelbi i protestës: korrupsioni, pandëshkueshmëria dhe mbrojtja politike e figurave të akuzuara.
Qytetarët nuk po protestojnë kundër policisë si institucion. Ata po protestojnë kundër një sistemi që përdor policinë si mburojë politike, ndërsa drejtësinë si instrument selektiv. Etiketimi i protestuesve si kriminelë nuk është mbrojtje e shtetit, por deformim i rolit të shtetit.
Në fund, deklarata e Erion Braçes nuk ekspozon protestën, por ekspozon krizën morale të pushtetit. Kur ish-protestuesit shndërrohen në akuzues, kur ish-radikalët flasin për ligj vetëm kur janë në pushtet, atëherë problemi nuk është protesta. Problemi është hipokrizia politike dhe frika nga një shoqëri që nuk hesht më.
Protesta nuk është krim. Krim është përdorimi i pushtetit për të heshtur qytetarët. Dhe këtë, historia politike e Shqipërisë e ka provuar mjaftueshëm.
