Sali Berisha ka reaguar sërish pas rizgjedhjes në krye të Partisë Demokratike, duke e quajtur votën e rreth 40 mijë demokratëve një “triumf” dhe një dëshmi, sipas tij, të funksionimit të demokracisë së brendshme në PD. Deklarata vjen në një moment kur mënyra si organizohen dhe legjitimohen proceset brenda partive vijon të mbetet objekt debatesh politike dhe publike.

Berisha e paraqet procesin si legjitimitet politik
Sipas reagimit të publikuar prej tij, Berisha vendosi theksin te numri i votave që mori nga anëtarësia, duke e lexuar rezultatin si një mbështetje të gjerë politike brenda Partisë Demokratike.
Ai argumenton se zgjedhja e drejtuesve me parimin “një anëtar, një votë” përfaqëson, sipas versionit të tij, formën më demokratike të përzgjedhjes së kryetarit të një partie.
Krahasimi me partitë e tjera dhe gjuha e ashpër politike
Në deklaratën e tij, Berisha bën një krahasim të drejtpërdrejtë mes PD-së dhe Partisë Socialiste, duke pretenduar se demokratët zgjedhin drejtuesit me votë të anëtarësisë, ndërsa socialistët, sipas tij, nuk e ndjekin këtë standard.
Ai përdori gjithashtu një gjuhë të ashpër ndaj kundërshtarëve politikë, duke e shoqëruar mesazhin me akuza politike dhe etiketime, pa sjellë elementë të rinj përtej qëndrimit të tij publik.
Pretendimi për “demokraci direkte” mbetet pjesë e debatit
Berisha këmbëngul se modeli i votimit nga e gjithë anëtarësia është tregues i demokracisë direkte dhe se kjo praktikë, sipas tij, e dallon PD-në nga kundërshtarët e saj politikë.
Megjithatë, vetë përdorimi i këtij argumenti mbetet pjesë e debatit më të gjerë mbi funksionimin real të partive në Shqipëri, ku shpesh legjitimiteti formal i proceseve përplaset me kritikat për kontroll politik, mungesë gare efektive dhe standarde të paqarta të brendshme.
40 mijë vota si mesazh politik përtej selisë blu
Në thelb të reagimit të tij, Berisha e paraqet votën e marrë jo thjesht si çështje të brendshme partie, por si një mesazh më të gjerë politik ndaj mazhorancës dhe kryeministrit Edi Rama.
Sipas tij, mbështetja e anëtarësisë përbën një kundërpërgjigje ndaj kundërshtarëve. Por përtej retorikës së zakonshme partiake, mbetet fakti se deklarata është pjesë e betejës së njohur politike për të shitur si forcë dhe legjitimitet çdo rezultat të brendshëm.
Reagimi i Berishës e mban fokusin te numri i votave dhe te pretendimi për demokraci të brendshme, por nuk e mbyll debatin mbi mënyrën se si partitë shqiptare prodhojnë legjitimitet politik.
Në një skenë politike ku partitë shpesh kërkojnë të paraqesin proceset e tyre si prova demokracie, pyetja thelbësore mbetet po ajo: sa reale është gara dhe sa i hapur është vendimmarrja për anëtarësinë përtej retorikës publike?
