Igli Tare eshte vene ne qender te kritikes pas situates se tensionuar te Milani, por leximi i ngjarjeve nuk duket aq i thjeshte sa po serviret. Sipas analizes se publikuar ne median italiane, drejtuesi shqiptar po paraqitet si pergjegjesi kryesor ne nje moment te veshtire per klubin, edhe pse vendimmarrja reale brenda struktures se Milanit duket me e ndare dhe me pak lineare nga sa pretendohet.
Tare ne qender te akuzave, por jo domosdoshmerisht ne qender te pushtetit
Sipas materialit burimor, ne oret e fundit ambienti rreth selise se Milanit eshte kthyer ne nje debat te ashper mediatik, ku gishtat jane drejtuar te hallka me e ekspozuar e zinxhirit drejtues: Igli Tare.
Por analiza ngre pikerisht nje dyshim thelbesor: a po mbahet pergjegjes drejtuesi shqiptar per pasoja qe lidhen me menyren si eshte ndertuar organigrama e klubit dhe me kaosin ne vendimmarrje brenda pronesise RedBird?
Shifrat e merkatos qe perdoren si argument ne mbrojtje te tij
Sipas te dhenave te cituara ne artikull, ne merkaton e veres se kaluar Milani ka levizur rreth 476 milione euro ne total, mes 10 blerjeve dhe 16 shitjeve. Ne dalje, thuhet se u siguruan mbi 150 milione euro, nje shifer qe paraqitet si rekord per klubin ne nje sesion te vetem.
Ne kete lexim, puna e Tares ne dalje shihet si eficente nga ana financiare, sidomos ne nje moment kur Milani nuk kishte avantazhin ekonomik qe sjell pjesemarrja ne Champions League. Shitje si ato te Theo Hernandez, Tijjani Reijnders dhe Malick Thiaw paraqiten si pjese e ketij bilanci.
Pika e debatit: kush vendoste realisht per afrimet
Pjesa me kritike e analizes lidhet me pretendimin se fondet e gjeneruara nga shitjet nuk u administruan realisht nga Tare ne funksion te vizionit te tij sportiv. Sipas versionit te publikuar, Milani shpenzoi rreth 165 milione euro per 11 afrime, por jo domosdoshmerisht sipas nje vije te qarte te drejtorit sportiv.
Artikulli argumenton se disa zgjedhje ne merkato, perfshire zevendesime me kosto me te ulet ose afrime te shtrenjta pa konsensus te plote, mund te jene produkt i nje sistemi me shume qendra ndikimi. Ne kete kuader permenden emra si Furlani, Moncada, Ibrahimovic dhe Allegri, duke lene te kuptohet se pushteti i Tares ka qene me shume formal sesa real.
Cfare pritet nga pronaret e klubit
Sipas te njejtes analize, vendimi i radhes nga Gerry Cardinale pritet te jape drejtim edhe per menyren si Milani do te funksionoje ne nivelet drejtuese. Ne rast se Tares do t’i jepet autoritet i plote, kjo do te nenkuptonte nje ndryshim real ne balancen e brendshme te klubit.
Ne te kundert, nese ndryshohet emri pa prekur strukturen, artikulli paralajmeron se kriza mund te riprodhohet. Teza qendrore mbetet kjo: problemi mund te mos jete individi qe del ne fasade, por modeli i drejtimit qe e vendos logjiken financiare mbi ate sportive.
Ne thelb Igli Tare nuk duhet pare automatikisht si autori i deshtimit te Milanit, por si nje drejtues i ekspozuar ne nje sistem ku pushteti mund te jete i fragmentuar dhe pergjegjesite te shperndara sipas interesit te castit.
Mbetet per t’u pare nese ky debat do te sjelle ndryshime reale ne klub, apo nese, edhe kesaj here, fatura publike do t’i lihet hallkes me te dukshme dhe me te lehte per t’u sulmuar.