Rruga që të çon drejt aeroportit të Rinasit është një nga akset që duhet të ishte nën kontroll të plotë të Policisë së Shtetit. Ajo nuk është thjesht një rrugë kalimi për qytetarët dhe turistët, por një zonë me status të veçantë sigurie, që lidh Tiranën me portën ajrore të vendit. Megjithatë, ngjarja e fundit e atentatit ndaj Gilmando Danit tregoi qartë se as ky aks nuk është më i sigurt.
Pse dështoi policia
Është e vërtetë se policia nuk mund të parashikojë çdo akt kriminal, por minimalisht, krimi duhet të ketë frikë nga ndëshkimi dhe nga pamundësia për t’u arratisur. Kur një atentat ndodh në mes të ditës, në një rrugë të mbushur me patrulla, kamera dhe pika kontrolli, dhe autorët arratisen pa asnjë gjurmë, kjo tregon një dështim të plotë operacional dhe moral të sistemit të sigurisë.
Për aq kohë sa askush nuk mban përgjegjësi në radhët e policisë për ngjarje të tilla, është e kuptueshme pse edhe vetë policia ka humbur ndjenjën e profesionalizmit. Në një vend normal, një drejtues policie do të jepte dorëheqjen menjëherë pas një krimi të tillë në një zonë të konsideruar “të blinduar”. Në Shqipëri, përkundrazi, heshtja dhe justifikimet janë bërë pjesë e kulturës institucionale.
Retorika dhe realiteti
Ironia është se pak orë para atentatit, ministrja e Brendshme Albana Koçiu deklaronte me bindje se Shqipëria është ndër vendet më të sigurta në rajon, duke përmendur uljen e vrasjeve dhe rritjen e zbuleshmërisë së krimeve në 94%. Por realiteti u përplas dhunshëm me propagandën: një atentat mafioz me armë zjarri, pranë aeroportit ndërkombëtar, në zemër të një zone të mbrojtur nga shteti.
Në vend që këto deklarata të ndërtojnë besim, ato vetëm thellojnë hendekun mes retorikës politike dhe përditshmërisë kriminale.
Një realitet që nuk mbulohet me statistika
Një makinë e bardhë, e blinduar dhe në pronësi të Elvis Kosovës, u qëllua në lëvizje. Viktima, Gilmando Dani – krahu i djathtë i Emiljano Shullazit, mbeti i vdekur, ndërsa i plagosuri me mbiemrin Muça ndodhet në gjendje kritike. Ngjarja ndodhi brenda një zone që duhej të ishte e paprekshme për rendin. Kjo tregon se krimi i organizuar vepron në sy të publikut, duke sfiduar çdo statistikë dhe çdo raport optimist që del nga zyrat e ministrisë.
Atentati në Rinas është një shuplakë ndaj sistemit të sigurisë shtetërore. Ai tregon se kriminaliteti në Shqipëri nuk është vetëm i pranishëm, por ka humbur çdo ndjenjë frike. Për qytetarët, “siguria” është kthyer në një fjalë të zbrazët në fjalimet e zyrtarëve. Për aq kohë sa nuk ka përgjegjësi, dorëheqje apo masa konkrete, çdo deklaratë për rend e siguri do të mbetet një propagandë pa realitet.
Në fund, rruga e Rinasit nuk është më rruga e sigurisë — por simboli më i qartë i pafuqisë shtetërore përballë krimit të organizuar.