Në një moment kur Lindja e Mesme është në flakë dhe fuqitë botërore po përplasen me raketa e deklarata, ka reaguar edhe kryeministri Edi Rama. Nga rrjeti “X”, ai kërkoi që Garda Revolucionare Islamike e Iranit të shpallet organizatë terroriste dhe u bëri thirrje vendeve të Bashkimit Europian të ndjekin të njëjtën linjë.
Fjalë të forta. Ton i prerë. Moral ndërkombëtar.
Por ndërsa Rama i kërkon botës të emërtojë terrorizmin dhe të veprojë, në Shqipëri qytetarët pyesin për gjëra më elementare: ku janë ilaçet në spitale? Ku janë përgjegjësit për skandalet? Ku janë fondet publike që avullojnë në kontrata e koncesione?
Sepse para se të shpallësh organizata terroriste në Lindjen e Mesme, duhet të bindësh qytetarët e tu se shteti funksionon brenda kufijve të vet.
Rama deklaron se Shqipëria ka përjetuar agresionin e regjimit iranian përmes sulmeve kibernetike dhe se tani është koha për “akte, jo vetëm fjalë”. Ironia është se në planin e brendshëm, prej vitesh qytetarët kërkojnë pikërisht këtë: akte, jo vetëm fjalë.
Në vendin ku mungojnë medikamentet bazë në disa spitale publike, ku tenderat dhe koncesionet janë bërë pjesë e përditshme e hetimeve dhe ku një pjesë e ish-bashkëpunëtorëve të ngushtë të qeverisë janë nën hetim, në burg apo në arrati, retorika globale tingëllon e shkëputur nga realiteti.
Flet për terrorizëm një qeveri që ende nuk ka dhënë përgjigje të plota për skandalet e brendshme. Flet për moral ndërkombëtar një klasë politike që brenda vendit përballet me krizë të thellë besimi.
Nuk është e pazakontë që liderët e vendeve të vogla të rreshtohen në çështje globale. Është pjesë e diplomacisë. Por kur ky pozicionim shoqërohet me tone ultimative, ndërsa brenda kufijve sundon konfuzioni institucional dhe polarizimi, kontrasti bëhet i fortë.
“Terrorizmi duhet të emërtohet”, tha Rama. Ndoshta po. Por edhe dështimi duhet të emërtohet. Edhe korrupsioni duhet të emërtohet. Edhe përgjegjësia politike duhet të emërtohet.
Në fund, mes raketave në Lindjen e Mesme dhe deklaratave në rrjetet sociale, qytetari shqiptar mbetet me shqetësimet e tij të përditshme: shëndetësinë, ekonominë, drejtësinë, besimin tek shteti.
Flet bota. Flet rajoni. Flet edhe Rama.
Pyetja është: kush flet për Shqipërinë?