Skandali i fundit me importimin e 18 tonëve mish pule të infektuar me bakterin salmonelë ka ngritur jo vetëm alarmin për sigurinë ushqimore, por edhe një pikëpyetje të madhe: Pse policia dhe prokuroria po tregohen kaq të buta ndaj një rreziku kaq të madh për shëndetin publik?
Në qendër të këtij rasti është Arben Goxha, administrator i një kompanie importuese, i cili ishte shpallur në kërkim për importimin e mishit të ndotur. Sipas njoftimit zyrtar, pas ndalimit të tij, “pas konsultimit me prokurorin, u vendos procedimi në gjendje të lirë i këtij shtetasi”. Po flasim për një subjekt që, sipas të dhënave, jo vetëm që solli në treg një produkt potencialisht vdekjeprurës, por as nuk reagoi kur u sinjalizua për infektimin e tij.
Ky trajtim i lehtë, si nga Seksioni për Hetimin e Krimit Ekonomik, ashtu edhe nga prokuroria, dërgon një mesazh shqetësues për publikun: mosndëshkimi i rrezikut kolektiv, i fshehur pas termave teknikë dhe procedurave standarde.
Ligji për ushqimin, si dhe Kodi Penal, i klasifikojnë aktet e importit apo shpërndarjes së ushqimeve të rrezikshme si vepra të rënda penale, veçanërisht kur ato përbëjnë rrezik për një numër të madh qytetarësh. Megjithatë, në këtë rast, ndryshe nga rastet kur individë ndalohen për vepra me pasoja vetëm personale, kemi të bëjmë me një krim potencial kolektiv, dhe prapëseprapë, hetimi nis me të dyshuarin e lirë.
A është kjo një formë neglizhence institucionale, apo një tjetër shembull i trajtimit të privilegjuar për individë me ndikim apo lidhje në politikë?
Publiku ka të drejtë të kërkojë sqarim:
- Pse një kompani që nuk bashkëpunoi pas njoftimit për infektim të produktit të saj nuk përballet me masa më të rënda?
- Cilat janë garancitë që ky produkt nuk ka arritur në tryezat e qytetarëve shqiptarë?
- Dhe mbi të gjitha, kush mban përgjegjësi nëse nesër kemi pasoja shëndetësore?
Në një shtet funksional, aktet që vënë në rrezik jetën dhe shëndetin e njerëzve nuk mund të trajtohen si shkelje të zakonshme administrative. Ky rast kërkon hetim të thelluar, masa ndalimi reale, dhe mbi të gjitha, një qasje serioze nga prokuroria dhe policia, të cilat duket se, për momentin, po mbrojnë më shumë autorët sesa qytetarët.