Roki Pepa dhe Ervin Hasrama, policët që akuzohen se dhunuan barbarisht protestuesin jetim në Komisariatin Nr. 1

0

“Më goditën pa pushim, më kërcënuan dhe më detyruan të firmosja se nuk kisha pretendime”. Dëshmia tronditëse e të riut Enea Gjodedja ngre akuza të rënda ndaj dy drejtuesve të policisë, ndërsa institucioni mohon dhunën. Kush po thotë të vërtetën dhe përse nuk publikohen pamjet e kamerave të sigurisë?

Një i ri jetim, me syrin e nxirë dhe me akuza të rënda ndaj drejtuesve të Policisë së Shtetit, ka dalë publikisht për të denoncuar atë që e përshkruan si një dhunë barbare brenda Komisariatit Nr. 1 në Tiranë.

Enea Gjodedja ka identifikuar me emra dy personat që pretendon se e kanë goditur: Roki Pepën dhe Ervin Hasramën, këtë të fundit shef të Komisariatit Nr. 1.

Sipas dëshmisë së të riut, ngjarja ka ndodhur pas protestës së 17 nëntorit, kur ai po priste autobusin për t’u kthyer në Durrës, pranë ish-Hotel Dajtit. Në vend që të kthehej në shtëpi, është shoqëruar nga policia dhe është dërguar në komisariat, ku pretendon se është përballur me goditje, fyerje dhe kërcënime.

Nga protesta në komisariat, nga komisariati me syrin e nxirë

Në një intervistë për emisionin “Prime” në News24, Gjodedja ka rrëfyer se është thirrur fillimisht në një zyrë, ku ndodhej Roki Pepa.

Sipas tij, Pepa e ka urdhëruar të qëndrojë në këmbë dhe më pas ka filluar ta godasë. Pas kësaj, i riu pretendon se është kthyer në ambientet e poshtme të komisariatit, për t’u thirrur përsëri vetëm pak minuta më vonë.

Në takimin e dytë, sipas dëshmisë së tij, ka qenë Ervin Hasrama ai që e ka goditur edhe më rëndë.

Gjodedja ka deklaruar se pas goditjeve ndihej i trullosur dhe se i ishin dhënë sende të ftohta për t’i vendosur në sy, me qëllim që të kufizohej ënjtja.

Nëse këto pretendime konfirmohen, nuk do të bëhej fjalë thjesht për tejkalim kompetencash nga punonjës të policisë, por për veprime të rënda të dyshuara kriminale të kryera nga persona që kanë detyrimin ligjor të mbrojnë qytetarët.

“Nuk kam pretendime” – firma që i riu thotë se iu mor nën presion

Një nga elementet më shqetësuese të kësaj ngjarjeje është deklarata e nënshkruar nga protestuesi, sipas së cilës ai nuk kishte pretendime ndaj punonjësve të policisë.

Policia e Tiranës e ka përdorur këtë dokument në mbështetje të qëndrimit të saj se i riu nuk ishte dhunuar në komisariat.

Por Gjodedja jep një version krejt tjetër.

Ai pretendon se dokumentin e ka firmosur nën presion dhe kërcënime, ndërsa nuk i është lejuar prania e avokatit në momentet kur, sipas tij, është ushtruar dhuna.

Kjo krijon një kundërshti thelbësore që kërkon hetim të pavarur: A është dhënë deklarata lirisht apo është marrë përmes frikësimit?

Një firmë në procesverbal nuk mund të shërbejë automatikisht si provë se nuk ka pasur dhunë, veçanërisht kur personi që e ka nënshkruar pretendon se është detyruar ta bëjë këtë.

Një i ri jetim përballë atyre që duhet të garantojnë ligjin

Pas denoncimit qëndron edhe historia personale e një të riu që thotë se ka humbur babanë dhe se kujdeset për vëllanë e vogël, i cili përballet me probleme shëndetësore.

Gjodedja ka rrëfyer publikisht vështirësitë familjare dhe përpjekjet për të siguruar trajtimin mjekësor të vëllait jashtë vendit.

Por statusi i tij familjar nuk është arsyeja që e bën të rëndë këtë denoncim.

Edhe sikur të mos ishte jetim, edhe sikur të mos kishte asnjë vështirësi ekonomike apo familjare, ai do të gëzonte të njëjtat të drejta kushtetuese.

Asnjë qytetar nuk mund të goditet, poshtërohet apo kërcënohet nga policia për shkak të pjesëmarrjes në një protestë.

Uniforma nuk i jep askujt të drejtën të ndëshkojë fizikisht një person të shoqëruar. Përkundrazi, ajo e ngarkon punonjësin e policisë me përgjegjësi edhe më të madhe për respektimin e ligjit dhe dinjitetit njerëzor.

Policia mohon akuzat, por pyetjet mbeten pa përgjigje

Në reagimin e saj zyrtar, Policia e Tiranës ka mohuar që Enea Gjodedja të jetë dhunuar në ambientet e Komisariatit Nr. 1.

Sipas versionit të policisë, dëmtimet në syrin e majtë lidhen me një incident të pretenduar me persona të panjohur pranë ish-Hotel Dajtit. Institucioni ka theksuar gjithashtu se i riu kishte nënshkruar procesverbalin pa shprehur pretendime ndaj punonjësve të policisë.

Por përballë këtij qëndrimi qëndron dëshmia publike e Gjodedjës, i cili jo vetëm e mohon versionin zyrtar, por identifikon konkretisht personat që akuzon për dhunën.

Dy versione që kundërshtojnë drejtpërdrejt njëri-tjetrin nuk mund të zgjidhen me një deklaratë për shtyp.

Ajo që kërkohet është administrimi i provave, këqyrja e pamjeve filmike, dokumentimi mjekoligjor i dëmtimeve dhe marrja në pyetje e të gjithë personave të përfshirë.

Veçanërisht e rëndë është edhe akuza e bërë publikisht nga deputeti Agron Shehaj, sipas të cilit punonjës policie kanë ushtruar presion mbi të riun edhe gjatë qëndrimit të tij në Spitalin e Traumës, për të ndryshuar dëshminë.

Edhe ky pretendim kërkon verifikim të menjëhershëm.

Ku janë kamerat e Komisariatit Nr. 1?

Kjo është pyetja që mund të ndihmojë për të sqaruar ngjarjen.

Nëse Gjodedja është shoqëruar në komisariat, nëse është thirrur në zyrat e drejtuesve dhe nëse aty janë ushtruar veprimet që ai denoncon, gjurmët e lëvizjeve, regjistrat e shoqërimit dhe pamjet e kamerave të sigurisë mund të kenë rëndësi vendimtare.

A janë ruajtur të gjitha regjistrimet e mbrëmjes së 17 nëntorit?

Kush ka hyrë dhe ka dalë nga ambientet ku është mbajtur i riu?

A ekzistojnë pamje që dokumentojnë gjendjen e tij fizike në hyrje dhe në dalje të komisariatit?

Dhe, mbi të gjitha, a janë siguruar këto prova nga një organ hetimor i pavarur nga punonjësit ndaj të cilëve janë ngritur akuzat?

Publikimi i pamjeve, në masën që lejohet nga ligji dhe pa cenuar hetimin, do të ndihmonte në sqarimin e rrethanave dhe transparencën institucionale.

SPAK, Prokuroria dhe AMP përballë një prove serioze institucionale

Denoncimi i Gjodedjës nuk mund të trajtohet vetëm si një përplasje deklaratash mes një protestuesi dhe policisë.

Nëse ekzistojnë indicie për dhunë fizike, kërcënime, veprime arbitrare apo pengim të të drejtës së mbrojtjes, autoritetet kompetente duhet të vlerësojnë përgjegjësinë e mundshme penale të personave të përfshirë.

Agjencia e Mbikëqyrjes Policore dhe Prokuroria duhet të garantojnë një hetim efektiv, të paanshëm dhe të mbështetur në prova. Kompetenca e SPAK-ut do të varej nga rrethanat dhe kualifikimi juridik i veprave të mundshme.

Roki Pepa dhe Ervin Hasrama kanë të drejtën e prezumimit të pafajësisë. Por ky parim nuk përjashton detyrimin për të hetuar në mënyrë serioze akuzat e drejtpërdrejta ndaj tyre.

Përkundrazi, një hetim transparent është edhe mënyra e vetme për të përcaktuar nëse pretendimet janë të vërteta apo të pabazuara.

Kur qytetari akuzon policinë për dhunë, shteti nuk mund të mjaftohet duke besuar automatikisht versionin e policisë.

Në një shtet të së drejtës, policia nuk është mbi ligjin. Drejtuesit e saj nuk mund të përjashtohen nga hetimi vetëm për shkak të funksionit që mbajnë.

Rasti i Enea Gjodedjës kërkon më shumë sesa një reagim institucional.

Kërkon prova. Kërkon transparencë. Kërkon përgjegjësi.

Sepse pyetja nuk është vetëm se çfarë ka ndodhur me një protestues në Komisariatin Nr. 1.

Pyetja është nëse një qytetar mund të hyjë në një komisariat policie dhe të ketë garancinë se do të dalë prej andej pa u dhunuar nga ata që kanë për detyrë ta mbrojnë.

Dhe kjo është një pyetje së cilës institucionet e shtetit duhet t’i përgjigjen me fakte, jo vetëm me deklarata.

Artikulli i mëparshëmViolence complaint at Police Station No. 1: Police deny it and publish official version
Artikulli i radhësIku drita në Kuvend gjatë debatit për buxhetin 2027, opozita shpërthen me thirrje kundër Ramës