Humbja e jetës së një elektricisti 54-vjeçar në Himarë, gjatë një shërbimi nate në mot të ashpër, ka rikthyer në vëmendje rrezikun me të cilin përballen punonjësit e terrenit dhe mungesën e qartësisë për standardet e sigurisë në punë. Përtej bilancit tragjik, familja thotë se ka mbetur pa mbështetje pas vdekjes së tij.

Humbi jetën gjatë shërbimit në orët e para të mëngjesit
Bashkim Boçi, 54 vjeç, humbi jetën në korrik 2026 gjatë kryerjes së detyrës në Himarë. Ngjarja ndodhi rreth orës 03:00 të mëngjesit, në një natë me stuhi, reshje të dendura dhe bubullima.
Sipas familjarëve, ai ishte dërguar në shërbim nga OSHEE në zonën e Himarës. Rrethanat konkrete të punës atë natë dhe nëse ishin marrë të gjitha masat teknike të nevojshme mbeten pikë që kërkojnë sqarim institucional.
Familja ngre dyshime për kushtet e punës
Vëllai i viktimës, Rexhep Boçi, tha se nuk ka dijeni të plota për kushtet në të cilat punonte 54-vjeçari në momentet e fundit. Sipas tij, moti ishte shumë i keq dhe shërbimi kryhej në kushte të vështira.
Rasti ka nxjerrë sërish në pah një shqetësim më të gjerë për sigurinë e elektricistëve në terren, sidomos kur ndërhyrjet bëhen gjatë stuhive apo në zona ku kërkohet reagim i shpejtë për shkak të fluksit sezonal.
Një familje e goditur në momentin më të vështirë
Tragjedia ka prekur rëndë familjen, jo vetëm për humbjen e njeriut të tyre, por edhe për momentin kur ndodhi. Sipas të afërmve, Bashkim Boçi priste të bëhej gjysh, ndërsa vajza e tij ishte në muajin e tetë të shtatzënisë.
Vëllai i tij ka treguar se situata krijoi edhe rrezik për shëndetin e vajzës shtatzënë, por foshnja arriti të shpëtojë dhe sot familja ka nipin e vogël.
26 vite punë, por familja thotë se ka mbetur pa asnjë mbështetje
Elektricisti nga Elbasani ishte dërguar me shërbim në Himarë gjatë sezonit veror, kur në zonat turistike kërkohet gatishmëri më e lartë për rrjetin energjetik. Ai kishte punuar për 26 vite në këtë profesion.
Sipas familjarëve, pas vdekjes së tij nuk ka pasur mbështetje për bashkëshorten, e cila nuk ka të ardhura. Ky pretendim e zhvendos vëmendjen jo vetëm te aksidenti fatal, por edhe te mënyra si institucionet reagojnë ndaj familjeve të punonjësve që humbin jetën në detyrë.
Rasti i Himarës ngre pyetje të drejtpërdrejta për sigurinë reale të punonjësve të terrenit, për protokollet që ndiqen në mot ekstrem dhe për përgjegjësinë sociale ndaj familjeve që mbeten pas.
Kur humbja e jetës ndodh në krye të detyrës, shpjegimet formale nuk mjaftojnë. Ajo që kërkohet është llogaridhënie e qartë për kushtet e punës dhe trajtimin e familjes së viktimës.
