Mbreti Charles e mbylli fjalimin e tij në Kongres me një mesazh të fortë politik dhe simbolik për raportin mes Shteteve të Bashkuara dhe Mbretërisë së Bashkuar. Sipas asaj që deklaroi para ligjvënësve amerikanë, kjo miqësi është shndërruar në një nga aleancat më të rëndësishme në historinë e njerëzimit.
Mesazh për aleancën transatlantike
Në pjesën përmbyllëse të fjalës së tij, Mbreti Charles u ndal te lidhja historike mes dy vendeve, duke kujtuar se raporti aktual ka ardhur pas “përçarjeve të hidhura” të 250 viteve më parë.
Ai tha se nga ai kapitull konfliktual lindi një miqësi që, sipas tij, është rritur deri në nivelin e një aleance me rëndësi të jashtëzakonshme në historinë njerëzore.
Thirrje kundër mbylljes në vetvete
Në të njëjtin fjalim, Charles shprehu dëshirën që kjo aleancë të vazhdojë të mbrojë vlerat e përbashkëta, jo vetëm mes Londrës dhe Uashingtonit, por edhe në bashkëpunim me partnerët në Evropë dhe më gjerë.
Mesazhi i tij përfshiu edhe një thirrje të qartë kundër prirjeve izolacioniste, duke kërkuar që të mos dëgjohen thirrjet për t’u mbyllur gjithnjë e më shumë në vetvete.
“Fjalët kanë peshë, por veprimet më shumë”
Një tjetër theks i fjalimit ishte dallimi mes deklaratave politike dhe veprimit konkret. Mbreti nënvizoi se fjalët e Amerikës kanë kuptim, por sipas tij, veprimet janë ato që peshojnë më shumë.
Ky formulim e vendosi theksin te përgjegjësia politike që, sipas versionit të paraqitur në fjalim, duhet të shoqërojë rolin ndërkombëtar të SHBA-së dhe të aleatëve të saj.
Mbyllja me bekim dhe duartrokitje
Fjalimi u mbyll me frazën: “Zoti i bekoftë Shtetet e Bashkuara dhe Zoti e bekoftë Mbretërinë e Bashkuar”.
Sipas materialit burimor, kjo pjesë u shoqërua me duartrokitje të forta nga Kongresi.
Fjalimi i Mbretit Charles e vendosi qartë fokusin te partneriteti transatlantik dhe te nevoja, sipas tij, për ta ruajtur atë përballë tendencave të izolimit.
Mesazhi i dhënë në Kongres e paraqet aleancën SHBA-Britani si bosht të rëndësishëm politik, megjithëse pesha reale e këtyre deklaratave mbetet, si gjithmonë, për t’u matur te veprimet dhe jo vetëm te retorika.