Debati për marrëveshjet politike u rikthye sërish në Kuvend, këtë herë me një replikë të drejtpërdrejtë mes Taulant Ballës dhe Gazment Bardhit. Në qendër ishte jo vetëm rregullorja, por edhe mënyra se si palët politike kanë ndërtuar dhe përdorur marrëveshjet në të shkuarën, një temë që politika e sjell shpesh në sallë sa herë i leverdis.
Bardhi ngriti çështjen e rregullave mes palëve
Sipas materialit burimor, Gazment Bardhi deklaroi në Kuvend se mirëkuptimi do të kishte vlerë nëse do të ishte gjetur jo vetëm për rregulloren, por edhe për rregullat e lojës mes palëve politike.
Me këtë qëndrim, Bardhi e zhvendosi debatin nga procedura formale te marrëveshjet politike, një terren ku palët zakonisht akuzojnë njëra-tjetrën për standarde të dyfishta dhe përdorim selektiv të konsensusit.
Përgjigjja e Ballës: pa marrëveshje me Ramën, s’do bëheshe ministër
Taulant Balla iu përgjigj nga foltorja duke thënë se nuk donte të binte në debatet e zakonshme mes tyre, por më pas i kujtoi Bardhit rolin e një marrëveshjeje të mëparshme politike.
Sipas versionit të cituar në burim, Balla tha se po të mos bënte marrëveshje Edi Rama, Bardhi nuk do të ishte bërë ministër. Ai e paraqiti këtë si një replikë “në formë shakaje”, duke shtuar se fakti që Bardhi ka qenë ministër në qeverinë e Ramës mbetet, sipas tij, pjesë e CV-së së tij politike.
Një debat që nxjerr në pah varësinë nga pazaret politike
Përtej batutës, replika mes dy deputetëve rikthen një realitet që politika shqiptare rrallë e pranon hapur: shumë prej roleve dhe ekuilibrave institucionalë janë prodhim i marrëveshjeve politike, jo domosdoshmërisht i një gare të pastër parimore.
Në këtë kuptim, përplasja në Kuvend nuk ishte thjesht personale. Ajo ekspozoi edhe një herë mënyrën se si kampet politike përdorin marrëveshjet si argument kur u intereson dhe i denoncojnë kur u kthehen në kosto publike.
Debati mes Ballës dhe Bardhit u zhvillua në një klimë të njohur tensioni parlamentar, ku akuzat për standarde të dyfishta dhe pazare politike vazhdojnë të dominojnë mbi diskutimin për përmbajtjen.
Për momentin, ajo që mbetet nga seanca është një tjetër pranim i tërthortë se marrëveshjet politike vijojnë të jenë pjesë vendimtare e lojës së pushtetit në Tiranë.