Pas muajsh spekulimesh në media dhe rrjete sociale, çështja e raportit mes Ziza Pajazitit dhe të dënuarit me burgim të përjetshëm Laert Haxhiu po riartikulohet nga mbrojtja ligjore. Sipas avokatit të Haxhiut, modelja kosovare është bashkëjetuese e tij dhe jo personi që, sipas versioneve të shpërndara në disa portale, është paraqitur me etiketime të rënda publike.
Versioni i mbrojtjes kundër narrativës publike
Avokati mbrojtës i Laert Haxhiut ka deklaruar se Ziza Pajaziti nuk është personi që është etiketuar në disa media si “eskortë”, por partnerja bashkëjetuese e tij.
Sipas mbrojtjes, mënyra si është trajtuar figura e saj në publik ka kaluar kufijtë e raportimit dhe është shndërruar në linçim publik, pa prova konkrete dhe pa një vendim gjykate që të mbështesë këto pretendime.
Çfarë përmendet në dosjen hetimore
Në raportimet mediatike thuhet se edhe dokumente të përfshira në dosjen hetimore shkojnë në të njëjtin drejtim me pretendimin e avokatit.
Sipas këtyre raportimeve, Ziza Pajaziti ka depozituar një deklaratë noteriale pranë institucioneve përkatëse, ku ka pohuar se ka bashkëjetuar me Laert Haxhiun gjatë periudhës kur ai ka qenë jashtë burgut.
Mohimi i pretendimeve për takime të paligjshme
Më herët, avokati i Haxhiut ka mohuar edhe pretendimet për “takime të paligjshme”, duke kërkuar që rasti të trajtohet në rrugë ligjore dhe jo përmes etiketimesh publike.
Në këtë pikë, versioni i mbrojtjes bie ndesh me aludimet që kanë qarkulluar për muaj me radhë, ndërsa deri tani nuk referohet ndonjë vendim gjyqësor i formës së prerë që të provojë publikisht akuzat e hedhura në hapësirën mediatike.
Presioni publik dhe debati për etikën mediatike
Burime pranë mbrojtjes ligjore thonë se gjendja psikologjike e Ziza Pajazitit është rënduar pas publikimeve denigruese dhe komenteve fyese në rrjetet sociale.
Sipas të njëjtave burime, ndaj saj nuk ekziston asnjë vendim penal apo akuzë e provuar nga drejtësia shqiptare. Rasti ka rikthyer debatin mbi etikën e raportimit, sidomos kur etiketimet publike paraprijnë verifikimin gjyqësor të fakteve.
Në mungesë të një vendimi përfundimtar të drejtësisë, pretendimet që qarkullojnë publikisht mbeten për t’u trajtuar me kujdes dhe me standard minimal prove.
Pikërisht për këtë arsye, çështja nuk ngre vetëm pyetje për raportin mes palëve, por edhe për kufirin mes interesit publik dhe dënimit mediatik pa proces të mbyllur ligjor.