Për vite me radhë na kanë bindur se lajmi ekziston vetëm kur del në ekranet e mëdha. Se ngjarja bëhet e vërtetë vetëm kur e transmeton televizioni. Se publiku informohet vetëm nga redaksitë e mëdha, studiot luksoze dhe moderatorët e përhershëm.
Zvërneci tregoi të kundërtën.
Pamjet që tronditën opinionin publik nuk erdhën nga televizionet kombëtare. Nuk erdhën nga ekipet e tyre në terren. Nuk erdhën nga gazetarët e paguar me buxhete milionëshe.
Ato erdhën nga qytetarët.
Erdhën nga aktivistët.
Erdhën nga njerëz që ishin aty.
Kur ndodhi ngjarja, mediat e mëdha mungonin. Kur shpërtheu skandali, ato vrapuan pas ngjarjes.
Ky është ndryshimi.
Dikur televizioni vendoste se çfarë do të shihte publiku. Sot publiku vendos se çfarë do të shohë televizioni.
Dikur një ngjarje mund të fshihej duke mos u transmetuar. Sot mjafton një telefon dhe një lidhje interneti që e gjithë Shqipëria të shohë atë që dikush përpiqet të fshehë.
Prandaj beteja e vërtetë në Zvërnec nuk ishte vetëm mes protestuesve dhe sigurisë private.
Ajo ekspozoi një realitet tjetër.
Mediat tradicionale kanë humbur monopolin mbi informacionin.
Nuk e kontrollojnë më pamjen filmike.
Nuk e kontrollojnë më raportimin nga terreni.
Nuk e kontrollojnë më rrjedhën e informacionit.
Sot gazetari mund të jetë një aktivist.
Mund të jetë një banor.
Mund të jetë një protestues.
Mund të jetë kushdo që ndodhet në vendin e ngjarjes.
Dhe kjo është arsyeja pse shumë televizione po humbin ndikimin me një shpejtësi dramatike.
Sepse publiku nuk ka më nevojë të presë edicionin qendror të lajmeve për të kuptuar çfarë ka ndodhur.
Publiku e sheh vetë.
E dëgjon vetë.
E gjykon vetë.
Shumë prej mediave tradicionale kanë mbetur të forta vetëm në një fushë: prodhimin e spektakleve, debateve të fabrikuara dhe riciklimin e deklaratave të pushtetit.
Por fuqia për të përcaktuar realitetin nuk është më në duart e tyre.
Monopoli ka rënë.
Ashtu siç interneti rrëzoi monopolin e shtypshkronjave, rrjetet sociale po rrëzojnë monopolin e televizioneve.
Dhe ndoshta ky është mësimi më i madh i Zvërnecit.
Jo vetëm se një qytetar u tërhoq zvarrë para kamerave.
Por se kamerat nuk ishin më të mediave.
Ishin të qytetarëve.
Dhe kur qytetarët bëhen media, establishmenti humbet kontrollin mbi narrativën.