Kryeministri Edi Rama ka zgjedhur t’u përgjigjet protestuesve me një mesazh të gjatë në Facebook, ku i quan “flamingo” dhe përpiqet të ndajë pjesëmarrësit qytetarë nga ata që, sipas tij, e morën protestën nën kontroll. Në thelb, shefi i qeverisë pranon se pakënaqësia ka lindur nga shqetësime reale, por këmbëngul se më pas ajo u përdor si instrument politik.
Mesazhi i Ramës dhe narrativa e qeverisë
Në reagimin e tij, Rama thotë se protestuesit “nuk ishin gabim”, por shton se protesta nuk është më e tyre. Sipas tij, energjia fillestare qytetare u devijua nga grupe dhe aktorë të tjerë, të cilët e përdorën si “alibi” për një agjendë politike.
paragraphs_placeholder_removed
Pranim i pakënaqësisë, por jo i përgjegjësisë
Kryeministri pranon se protesta lindi nga probleme që qytetarët i ndjejnë si reale dhe më të mëdha se fuqia e tyre për t’i zgjidhur. Megjithatë, në vend që të ndalet te thelbi i këtyre shqetësimeve, ai e zhvendos theksin te kapja e protestës nga kundërshtarë politikë dhe grupe që i përshkruan me etiketime të forta.
Në këtë mënyrë, mesazhi i Ramës lë të kuptohet se qeveria e konsideron të legjitimuar zemërimin fillestar, por jo formën dhe drejtimin që mori më pas protesta. Kjo është linja kryesore e versionit zyrtar që ai po përpiqet të imponojë në debatin publik.
Sulme ndaj kundërshtarëve dhe gjuhë polarizuese
Në tekstin e publikuar, Rama përdor një gjuhë të ashpër ndaj atyre që pretendon se e manipuluan protestën, duke i cilësuar si “dështakë”, “ujq” dhe “çakenj”. Ai përmend edhe figura e grupe që, sipas tij, e shfrytëzuan tubimin për të prodhuar përplasje dhe për të ushqyer një klimë armiqësie politike.
Ky lloj framing-u politik synon të ndajë protestuesit “e sinqertë” nga të tjerët dhe të vendosë përgjegjësinë te kundërshtarët, jo te qeveria. Por deri në këtë pikë, Rama nuk paraqet në mesazhin e tij prova konkrete përtej akuzave politike dhe interpretimit të vet për zhvillimet.
Krahasime me të shkuarën dhe apel për kujtesë
Një pjesë e rëndësishme e mesazhit ndërtohet mbi krahasime me episode të mëhershme të përplasjes politike në vend. Rama përdor simbolikën e “arkmortit” për të lidhur protestën e fundit me momente të errëta të historisë politike shqiptare dhe për të argumentuar se skenarë të tillë rikthehen sa herë protestat dalin nga kontrolli qytetar.
Në fund, ai u bën thirrje protestuesve të mos heqin dorë nga bindjet e tyre, por të mos harrojnë historinë. Sipas Ramës, kujtesa duhet të shërbejë si busull për të mos lejuar, në versionin e tij, që pakënaqësia qytetare të kthehet në mjet për interesa të tjera.
Mesazhi i kryeministrit vjen në një moment kur protesta dhe narrativa rreth saj po përdoren fort në betejën politike. Ajo që mbetet e hapur është jo vetëm kush e kontrollon rrëfimin publik, por edhe nëse qeveria do t’u përgjigjet me masa konkrete shkaqeve që, sipas vetë Ramës, i shtynë qytetarët të dalin në rrugë.
Përtej etiketave dhe gjuhës polarizuese, pikëpyetja kryesore mbetet e njëjta: a po trajtohet realisht pakënaqësia qytetare, apo po ripaketohet thjesht si problem i manipulimit politik?