Tubimi para Kryeministrisë në Tiranë ka hyrë në ditën e 60-të, pa sinjale tërheqjeje nga protestuesit dhe pa asnjë përgjigje politike që të adresojë kërkesat e tyre. Në qendër të thirrjeve mbetet largimi i kryeministrit Edi Rama, largimi i klasës politike dhe ngritja e një qeverie teknike për 12 muaj.
Një minutë heshtje në nisje të protestës
Tubimi i radhës nisi me një minutë heshtje në nderim të nënës dhe dy fëmijëve që humbën jetën nga zjarri në Shkodër.
Ky gjest e vendosi protestën në një sfond të rëndë social, në një moment kur besimi publik ndaj institucioneve mbetet i brishtë dhe ngjarje të tilla shtojnë pyetjet për përgjegjësitë e shtetit.
Të njëjtat kërkesa, e njëjta përplasje me pushtetin
Edhe në ditën e 60-të, skenari i protestës mbeti i pandryshuar: fjalime, thirrje politike dhe refuzim për të hequr dorë nga kërkesat e shpallura prej javësh.
Protestuesit kërkuan largimin e kryeministrit Rama dhe të gjithë klasës politike, duke argumentuar se vetëm kështu mund t’u hapet rrugë pesë kërkesave të tyre. Mes tyre, një nga pikat kryesore mbetet krijimi i një qeverie teknike 12-mujore.
Qeveri teknike si bosht i mesazhit politik
Kërkesa për një qeveri teknike 12-mujore po paraqitet nga protestuesit si zgjidhje për daljen nga kriza politike dhe për një administrim jashtë ndikimit të shumicës aktuale.
Megjithatë, deri tani nuk ka asnjë sinjal publik se pushteti është i gatshëm të konsiderojë një formulë të tillë, ndërsa distanca mes kërkesave në shesh dhe qëndrimit zyrtar mbetet e plotë.
Pas fjalimeve, marshim nëpër kryeqytet
Pas përfundimit të fjalimeve, protestuesit marshuan nëpër Tiranë, duke vijuar ritualin që ka shoqëruar tubimet e këtyre javëve.
Mesazhi i fundit i përsëritur në rrugë ishte thirrja: “Nesër më shumë!”, një sinjal se organizatorët synojnë ta mbajnë protestën aktive pavarësisht konsumimit të saj në kohë.
Pas 60 ditësh tubime, protesta mbetet në të njëjtën pikë politike: kërkesa të forta nga sheshi dhe mungesë reagimi që të japë zgjidhje nga institucionet.
Kjo e mban përplasjen në nivel simbolik, por edhe nxjerr në pah boshllëkun mes zemërimit qytetar dhe një sistemi politik që, të paktën deri tani, nuk po tregon gatishmëri për t’u lëkundur.