Gara për kandidaturat në Bashkinë e Tiranës po lexohet gjithnjë e më shumë si provë force brenda partive, por edhe si tregues i mënyrës se si merren vendimet politike në Shqipëri. Duke komentuar zhvillimet në PD dhe PS, Grida Duma tha se opozita duket se po largohet nga emri i Florian Binajt, ndërsa në kampin socialist, pavarësisht lëvizjeve në garë, fjala e fundit sipas saj mbetet te kryeministri Edi Rama.
PD, drejt një emri tjetër
Sipas Dumës, Florian Binaj nuk pritet të jetë më kandidati i Partisë Demokratike për Tiranën. Ajo tha se PD duket se po shkon drejt një figure politike për përfaqësimin në kryeqytet.
Binaj si figurë e re, por pa mbështetje strukturore
Duma vlerësoi se Binaj kishte pëlqyeshmëri dhe sillte një profil ndryshe në opozitë, në një moment kur, sipas saj, PD nuk po prodhonte energji të reja. Megjithatë, ajo nënvizoi se fushata e tij u zhvillua në mënyrë të kufizuar dhe pa mbështetjen e nevojshme organizative.
Sipas saj, megjithëse Binaj kishte zgjedhur të mos kishte partitë politike pranë, ai ishte paraqitur si kandidat i opozitës së bashkuar dhe, për këtë arsye, strukturat e opozitës duhej të ishin të angazhuara në terren. Në këtë lexim, problemi nuk lidhet me bazën organizative, por me drejtimin politik të partive opozitare.
PS dhe gara që, sipas saj, vuloset në krye
Duke komentuar zhvillimet në Partinë Socialiste, Duma tha se përfshirja e Erion Braçes i jep garës një tjetër ritëm dhe krijon perceptimin e një konkurrence të brendshme më reale.
Megjithatë, ajo theksoi se kjo lëvizje nuk ndryshon thelbin e procesit, pasi sipas saj emri përfundimtar do të përcaktohet nga Edi Rama. Në këtë mënyrë, gara në PS shfaqet publikisht si e hapur, por vendimmarrja mbetet e përqendruar në krye të partisë.
Një garë që ngre pikëpyetje për demokracinë e brendshme
Komentet e Dumës rikthejnë në vëmendje një problem të njohur të politikës shqiptare: kandidaturat për poste kyçe shpesh perceptohen më shumë si produkt i vendimeve nga lart sesa i një procesi të qartë dhe konkurrues brenda partive.
Në opozitë, kjo përkthehet në vështirësi për të mbështetur realisht figura të reja jashtë establishmentit politik. Në mazhorancë, kritika lidhet me përqendrimin e autoritetit te lideri, çka ushqen dyshimet se gara të tilla shërbejnë më shumë për fasadë sesa për përzgjedhje reale.
Debati për Tiranën mbetet i hapur, por sinjalet që vijnë nga të dy kampet politike tregojnë se procesi nuk po zhvillohet vetëm mbi emra, por edhe mbi mënyrën se si funksionojnë vetë partitë.
Nëse këto lexime do të konfirmohen në vijim, gara për kryeqytetin rrezikon të shihet jo si përballje alternativash për qytetarët, por si një test tjetër i kontrollit të lidershipit mbi vendimmarrjen politike.