Alina Fernández, e cila identifikohet publikisht si vajza e Fidel Castros, ka rrëfyer në një intervistë për CNN se nuk e ka parë kurrë udhëheqësin kubanez si figurë atërore. Nga mërgimi në Miami, ajo shfaq një qëndrim të fortë kritik ndaj regjimit që, sipas saj, nuk përputhej me propagandën e lavdisë që i servohej publikut, por njëkohësisht paralajmëron edhe ndaj idesë së një zgjidhjeje me forcë nga jashtë.
Një baba i njohur fillimisht nga ekrani
Fernández thotë se kujtimi i saj i parë për Fidel Castron është i ngjashëm me atë të shumë kubanezëve të brezit të saj: fjalimet e gjata në televizion, që shpesh zinin hapësirën e programeve të zakonshme.
Ajo kujton se vetëm më vonë, zyrtarisht rreth moshës 10-vjeçare, mori vesh se burri që vizitonte shpesh shtëpinë e tyre në Havana gjatë mbrëmjeve ishte babai i saj. Sipas rrëfimit të saj, zbulimi nuk ishte tronditja më e madhe; më e rëndë ishte ndjesia se të tjerët dukej se e dinin këtë para saj.
"Nuk ndihem vajza e tij"
Në intervistën e cituar, Alina Fernández thotë se nuk e konsideron veten realisht si vajza e Fidel Castros dhe se nuk ndihet e veçantë për shkak të kësaj lidhjeje biologjike.
Ajo thotë se nëna e saj mbeti e lidhur emocionalisht me Castron deri në fund të jetës, diçka që vetë Fernández e ka të vështirë ta kuptojë. Për të, figura publike dhe private e babait nuk u përkthye kurrë në një prani atërore.
Kritike e regjimit, por edhe e aventurave nga jashtë
Fernández, e cila prej vitesh jeton në Miami dhe paraqitet si kundërshtare e komunizmit, thotë se u shkëput nga regjimi kubanez në fund të viteve 1980 dhe u largua nga Kuba në vitin 1993, pasi, sipas saj, nuk donte që vajza e saj të rritej nën të njëjtin presion.
Megjithatë, pavarësisht kritikave ndaj qeverisë kubaneze, ajo paralajmëron se një ndërhyrje ushtarake amerikane nuk do të sillte një zgjidhje pa kosto. Sipas saj, regjime të tilla i vendosin civilët në vijën e parë dhe një përplasje e tillë do të ishte shumë e dhimbshme për popullsinë.
Paralajmërim kundër nënvlerësimit të Havanës
Sipas intervistës, Fernández mendon se retorika më e ashpër e Uashingtonit ndaj Kubës lidhet më shumë me praninë e Marco Rubio në administratën amerikane sesa me vetë Donald Trump.
Ajo shton se qeveria kubaneze nuk duhet nënvlerësuar, pavarësisht krizave dhe izolimit. Edhe kur presioni i jashtëm paraqitet si rrugë e shpejtë për ndryshim, sipas saj, realiteti mund të prodhojë më shumë dhunë dhe vuajtje sesa zgjidhje.
Rrëfimi i Alina Fernández sjell një kënd personal mbi figurën e Fidel Castros, por edhe një lexim politik që shmang iluzionet e thjeshta. Ajo mbetet kritike ndaj regjimit kubanez, ndërsa njëkohësisht ngre alarmin se ndryshimi i imponuar me forcë mund të paguhet nga civilët.
Në thelb, dëshmia e saj vë në pikëpyetje jo vetëm mitin e liderit revolucionar brenda familjes së tij, por edhe mënyrën si projektohen zgjidhjet për Kubën nga jashtë.