Për më shumë se tre javë, mijëra qytetarë kanë protestuar çdo mbrëmje përballë Kryeministrisë. Kanë kërkuar transparencë, përgjigje dhe hetime mbi akuzat që lidhen me projektin e shumëdebatuar në Zvërnec. Në çdo demokraci normale, një protestë e tillë do të meritonte debat politik dhe argumente.
Por përgjigjja që zgjodhi Edi Rama në intervistën për Financial Times ishte krejt tjetër.
Në vend që të adresonte shqetësimet e ngritura nga protestuesit, ai zgjodhi përbuzjen. Në vend të argumentit, sfidën. Në vend të dialogut, talljen.
Një kryeministër nuk është thjesht drejtues i shumicës që e ka votuar. Ai është edhe përfaqësues i atyre që nuk e kanë votuar kurrë. Prandaj gjuha që përdor ndaj qytetarëve ka rëndësi. Jo vetëm për atë që thotë, por për mesazhin që përcjell.
Kur protestuesit paraqiten si njerëz që duhen shpërfillur, kur pyetjet e tyre konsiderohen të pavlera dhe kur zemërimi qytetar trajtohet si bezdi, krijohet përshtypja e një pushteti që nuk ndjen më nevojën të bindë askënd.
Edhe më shqetësues është fakti se debati po largohet nga thelbi. Çështja nuk është nëse protestuesit kanë të drejtë në çdo pretendim. Çështja është nëse qeveria është e gatshme t’u përgjigjet pyetjeve të tyre me transparencë.
Sa më shumë që pushteti flet për protestuesit, aq më pak flet për protestën.
Sa më shumë që sulmohen individët, aq më shumë shmanget debati mbi akuzat.
Dhe sa më shumë që rritet arroganca e gjuhës politike, aq më shumë rritet distanca mes qeverisë dhe qytetarëve.
Një lider i sigurt në argumentet e veta nuk ka nevojë të përçmojë kundërshtarët. Ai u përgjigjet atyre.
Në fund, protestat nuk maten nga sa i pëlqejnë qeverisë. Protestat maten nga aftësia e qytetarëve për të kërkuar llogari.
Dhe kur një qeveri fillon ta trajtojë kërkesën për llogari si fyerje personale, problemi nuk është më protesta. Problemi është mënyra se si pushteti e sheh vetveten.