Erjon Llapushi, i dënuar nga Apeli me 17 vite burg për vrasje me dashje të kamarierit Gazment Kurmaku, ka dalë me një deklaratë të gjatë ku kundërshton versionin penal të çështjes dhe vë në pikëpyetje mënyrën si institucionet e trajtuan rastin. Sipas tij, ngjarja nuk duhej kualifikuar si "vrasje me dashje", ndërsa pretendon se ndaj tij janë përdorur standarde të ndryshme nga ato që, sipas tij, janë aplikuar në raste të tjera.
Çfarë kërkon Llapushi nga rihapja e debatit
Në reagimin e bërë publik përmes familjes, Llapushi thotë se nuk po kërkon mëshirë, por rivlerësim të çështjes mbi bazën e provave dhe standardeve ligjore. Ai pranon se ngjarja ka sjellë një pasojë tragjike, por këmbëngul se nuk ka pasur plan, armë, konflikt të mëparshëm apo qëllim për të vrarë.
Sipas deklaratës së tij, elementi kryesor i debatit mbetet pikërisht kualifikimi penal: nëse një goditje e vetme me grusht mund të trajtohet si vrasje me dashje. Kjo është pyetja që ai ngre publikisht, duke pretenduar se pasojat e rënda nuk mjaftojnë vetë për të provuar dashjen.
Dënimi me 17 vite dhe kundërshtimi ndaj arsyetimit të gjykatës
Gjykata e Apelit e ka dënuar Llapushin me 17 vite burg për vrasje me dashje të Gazment Kurmakut, ndërsa Prokuroria kishte kërkuar 20 vite burg. Në thelb të reagimit të tij është pretendimi se drejtësia ka zgjedhur akuzën më të rëndë pa vlerësuar, sipas tij, rrethanat reale të ngjarjes.
Ai sjell edhe si argument një akt noterial të 22 dhjetorit 2021, për të cilin thotë se pasqyron normalizimin e marrëdhënieve mes dy familjeve dhe kërkimin e ndjesës nga familja e tij. Sipas Llapushit, ky element nuk është marrë me peshën që meritonte gjatë procesit gjyqësor.
Akuza ndaj policisë dhe kërkesa për verifikim institucional
Përtej vendimit të gjykatës, Llapushi e shtrin konfliktin edhe te mënyra si, sipas versionit të tij, është ndërtuar imazhi publik ndaj tij. Ai pretendon se është ekspozuar padrejtësisht si një nga personat më të kërkuar në Shqipëri dhe se kjo ka prodhuar, sipas tij, një lloj dënimi publik përpara se procesi të mbyllej në gjykatë.
Në deklaratë, ai ngre dyshime të forta për rolin e institucioneve dhe paralajmëron se do të kërkojë verifikim për hetimet, procesin gjyqësor dhe vendimet e organeve ligjzbatuese. Këto mbeten pretendime të tij, të cilat nuk shoqërohen në materialin e publikuar me dokumente të reja ose me një reagim zyrtar nga policia apo organet e drejtësisë.
Pretendimet për përgjim dhe presion mbi familjen
Një pjesë e deklaratës fokusohet te masat hetimore të përdorura ndaj tij dhe familjes. Llapushi pretendon se në banesën ku jetonin bashkëshortja dhe katër fëmijët e tij të mitur janë vendosur pajisje përgjimi, duke ngritur pyetje për proporcionalitetin e kësaj mase dhe për kontrollin institucional mbi të.
Ai thotë se do të kërkojë çdo akt dhe autorizim që lidhet me përgjimin, kohëzgjatjen e tij dhe mënyrën si janë përdorur materialet e mbledhura. Edhe këto janë akuza dhe kërkesa të paraqitura prej tij publikisht, pa një sqarim paralel nga institucionet përkatëse në materialin burimor.
Një çështje që rikthen debatin mbi standardet e drejtësisë
Në thelb, reagimi i Llapushit nuk ndalet vetëm te fati i tij penal, por synon të hapë një debat më të gjerë mbi standardet e zbatimit të ligjit. Ai pretendon se në raste të tjera me rrethana të ndryshme, drejtësia nuk ka arritur në të njëjtin përfundim për elementin e dashjes, ndaj pyet pse për të u zgjodh kualifikimi më i rëndë.
Pikërisht këtu qëndron edhe nyja publike e çështjes: jo vetëm dënimi, por besueshmëria e barazisë para ligjit. Deri tani, megjithatë, kemi vetëm versionin e të dënuarit dhe faktin e vendimit të Apelit, ndërsa çdo pretendim për ndërhyrje, ndjekje të padrejtë apo abuzim procedural kërkon verifikim institucional dhe dokumente përtej deklaratave publike.
Deklarata e Llapushit vjen pasi ai është dënuar përfundimisht në Apel me 17 vite burg për vrasje me dashje të Gazment Kurmakut, ngjarje e ndodhur më 2 tetor 2021.
Në mungesë të një reagimi nga policia, prokuroria apo gjykata për pretendimet e ngritura, çështja mbetet e hapur në planin publik si për kualifikimin penal, ashtu edhe për mënyrën si institucionet menaxhojnë raste me ndjeshmëri të lartë mediatike.