Refit Buzi, 35 vjeçari që sipas versionit zyrtar vrau ish-vjehrrin dhe më pas veten, rezulton se prej muajsh ishte përfshirë edhe në një çështje penale për “mashtrim”. Hetimi lidhej me një skemë të pretenduar pagesash të munguara në tregtinë e fruta-perimeve me destinacion Anglinë, ku roli i tij paraqitet si ndërmjetësues, fillimisht pa licencë dhe pa NIPT.
Procedimi penal pas kthimit nga Anglia
Sipas të dhënave të administruara në dosje, Buzi ishte kthyer në Shqipëri gjatë vitit 2024 pas disa vitesh qëndrimi në Angli dhe kishte tentuar të hynte në aktivitetin e import-eksportit të fruta-perimeve. Ai dyshohet se vepronte si ndërmjetës për gjetjen e tregut të shitjes për eksportues shqiptarë, edhe pse në atë fazë nuk kishte NIPT apo licencë për këtë aktivitet.
Pikërisht në këtë kuadër nisi edhe procedimi për veprën penale “mashtrimi”, ndërsa autoritetet kanë evidentuar mospërputhje mes deklarimeve të Buzit dhe dy personave me të cilët kishte bashkëpunuar, të identifikuar me inicialet S. H. dhe F. R.
Dy fatura të fiskalizuara dhe pagesa që mbetën pezull
Në dokumentacion përmenden dy fatura shitjeje të fiskalizuara: njëra me vlerë deri në 31 mijë e 872 paund, e lidhur me datën 23 prill 2024, dhe tjetra me vlerë 32 mijë e 177 paund, e datës 28 prill 2024. Malli ishte dërguar drejt një biznesi në Angli me drejtues shtetasin turk B. G.
Sipas pretendimeve të paraqitura në hetim, eksportuesit shqiptarë nuk morën pagesat që prisnin për ngarkesat. Dy bashkëpunëtorët e Buzit kanë deklaruar se dyshonin që ai kishte marrë një pjesë të parave nga kompania në Angli, ndonëse ky pretendim, sipas tyre, ishte mësuar në mënyrë indirekte përmes personave që kishin kontaktuar shoqërinë në Enfield.
Çfarë deklaroi vetë Buzi para policisë gjyqësore
Kur u mor në pyetje më 27 dhjetor 2024, Buzi ka deklaruar se në kohën kur ishin kryer veprimet nuk kishte licencë dhe nuk ishte i regjistruar, ndaj sipas tij procedurat ishin bërë përmes firmës së S. H., i cili ishte i licencuar. Ai ka pretenduar se marrëveshja mes tyre kishte qenë verbale dhe se fitimi, pas heqjes së shpenzimeve, do të ndahej në mënyrë të barabartë.
Në deklarimin e tij, Buzi ka thënë se kishte krijuar kontakte në Angli gjatë viteve të qëndrimit atje dhe se përmes këtyre njohjeve kishte gjetur treg për shitjen e domateve. Sipas tij, administratori i kompanisë blerëse kishte premtuar pagesë brenda 7 ditëve nga mbërritja e kamionit, ndërsa për ngarkesën e parë ishte plotësuar edhe dokumenti se nuk kishte pretendime për çmimin apo cilësinë e mallit.
Versioni i tij: mora vetëm paratë e transportit
Buzi ka mohuar në thelb se kishte përfituar shumën e mallit dhe ka pretenduar se nga biznesmeni turk kishte marrë vetëm pagesa që lidhen me transportin, në total 13 mijë e 400 paund. Sipas deklarimit të tij, një pjesë e këtyre shumave ishte dërguar me transferta, ndërsa pjesa tjetër i ishte dorëzuar përmes personave të tij në Angli.
Ai ka pranuar gjithashtu se partnerët shqiptarë kishin të drejtë t’i kërkonin llogari, pasi ai kishte dalë garant në këtë marrëdhënie. Sipas versionit të tij, pala blerëse në Angli kishte nxjerrë justifikime të vazhdueshme, kishte kërkuar të paguante më pak se vlera e ngarkesës dhe kishte vonuar shlyerjen përtej afateve të premtuara. Për një tjetër ngarkesë, ai ka thënë se një kompani nga Lushnja kishte hapur edhe gjyq në Angli ndaj B. G. për të kërkuar paratë.
Rasti nxjerr në pah një tjetër hallkë problematike në tregtinë e fruta-perimeve: marrëveshje me gojë, ndërmjetësim pa licencë në fazën fillestare dhe transaksione që, sipas palëve, nuk u mbyllën kurrë siç ishte premtuar.
Përtej ngjarjes së rëndë kriminale, hetimi për mashtrim hedh dritë mbi një aktivitet me pak garanci formale dhe me përgjegjësi të paqarta mes ndërmjetësit, eksportuesve dhe blerësit jashtë vendit.