Lionel Messi nuk i ka dhënë fund futbollit, pavarësisht zhurmës që shoqëroi ndeshjen e fundit me Beninin. Në thelb, ajo që po ndodh është më pak dramatike nga sa u servir në tituj: ylli argjentinas duket se po e lë në plan të dytë peshën e përfaqësimit me kombëtaren, ndërsa në klub pritet ende të japë kontribut.
Messi mes vazhdimësisë dhe boshllëkut te Argjentina
Në moshën 39-vjeçare, Messi mbetet aktiv dhe në Miami ende priten gola e paraqitje të tjera prej tij. Por te Argjentina, edhe një tërheqje graduale nga kombëtarja po lexohet si një moment delikat për ekipin dhe për tifozët, që prej vitesh e kanë identifikuar skuadrën me figurën e tij.
Ideja e një Argjentine pa Messin mbetet e vështirë për t’u pranuar. Megjithatë, futbolli ka treguar vazhdimisht se as emrat më të mëdhenj nuk e ndalin rrjedhën e brezave të rinj.
Shembulli i Barcelonës dhe dalja e Lamine Yamal
Kur Messi u largua nga Barcelona në vitin 2021, pati jo pak parashikime se klubi do të hynte në një boshllëk të pakorrigjueshëm. Në atë kohë, shumë tifozë e panë largimin e tij si fundin e një epoke që nuk mund të zëvendësohej.
Por vetëm pak vite më pas, në skenë doli Lamine Yamal. Talenti spanjoll u kthye në një pikë të re reference dhe ndihmoi që vëmendja të zhvendosej nga nostalgjia te ajo që po prodhohet sot në fushë.
Kur largohen ikonat, futbolli nuk ndalet
Raste të ngjashme ka plot në historinë e lojës. Pelé u largua nga Brazili në vitin 1971 pas 92 ndeshjesh dhe 77 golash, duke lënë pas tre Kupa Bote. Brazili nuk e pati të menjëhershëm rikthimin në majë, por më pas nxori emra të tjerë të mëdhenj si Rivelino, Zico dhe Sócrates.
Edhe Spanja nuk hyri në krizë pas largimit të Alfredo Di Stéfanos, i cili e mbylli aventurën me kombëtaren në vitin 1962 pas 31 ndeshjesh dhe 23 golash. Vetëm pak muaj më vonë, spanjollët fituan Kampionatin Europian.
Një tjetër rast domethënës është ai i Johan Cruyff. Pas largimit të tij nga Holanda në vitin 1977, kombëtarja arriti deri në finalen e Kupës së Botës në 1978 dhe më vonë u rikthye fuqishëm me brezin e Ruud Gullit dhe Marco van Basten, që fitoi Europianin e vitit 1988.
Maradona mbetet paralelja më e afërt për Argjentinën
Për Argjentinën, krahasimi më i natyrshëm mbetet ai me Diego Maradonën. Pas largimit të tij, kombëtarja kaloi një periudhë të gjatë pa gjetur një figurë me të njëjtin ndikim, edhe pse emra si Ariel Ortega morën mbi vete barrën e fanellës me numrin 10.
Më pas erdhi vetë Messi, i cili kaloi nga kritikat për finalet e humbura në statusin e padiskutueshëm të legjendës pas triumfit në Kupën e Botës 2022. Vlerësimi i gazetarit Juan Ignacio Irigoyen është se kjo fazë mund të jetë ndryshe, pasi Messi po e ul rolin te kombëtarja në një moment kur ende konsiderohet në nivel shumë të lartë.
Historia e futbollit sugjeron se largimi i një legjende nuk është domosdoshmërisht fundi i një epoke konkurruese, por fillimi i një prove të re. Për Argjentinën, pyetja nuk është vetëm kur do të mbyllet kapitulli Messi, por kush do ta mbajë peshën që ai ka lënë mbi fanellën.
Për momentin, ai nuk është larguar as nga futbolli dhe as plotësisht nga skena. Thjesht ka nisur të ulë ritmin, ndërsa Argjentina po përgatitet për kohën kur emri i saj nuk do të mbështetet më te i njëjti numër 10.