Fjoralba Ponari ka ndarë një prej rrëfimeve më personale, teksa ka folur për dhimbjen që i ka lënë humbja e nënës dhe për mënyrën si përpiqet të jetojë me mungesën e saj.
Një rrëfim i ndjerë për mungesën
Gjatë një bisede televizive, moderatorja u ndal te pesha që lë humbja e një njeriu të afërt, veçanërisht e nënës. Ajo e përshkroi këtë përjetim si diçka që nuk largohet, por mbetet me njeriun në përditshmëri.
Ponari tha se e sheh këtë dhimbje “si një gur në zemër”, një barrë me të cilën secili mëson të bashkëjetojë në mënyrën e vet.
“Për një vit nuk më dilte në ëndërr”
Në rrëfimin e saj, ajo tregoi se për një periudhë të gjatë nuk e kishte parë të ëmën as në ëndërr. Sipas saj, kjo zgjati për thuajse një vit.
Më pas, siç e tregoi vetë, pati një moment kur e pa në ëndërr dhe e përjetoi si një lloj çmalljeje që i kishte munguar prej kohësh.
Fjalët që thotë se i mungonin
Moderatorja u shpreh se në atë përjetim ndjeu sikur mori edhe ato fjalë që zemra e saj kishte pasur mall t’i dëgjonte prej së ëmës.
Ajo shtoi se do të dëshironte që kjo lloj “vizite” t’i ndodhte më shpesh, edhe pse e pranoi se mund të jetë thjesht një fantazi e mendjes ose, siç e tha vetë, diçka më shumë se kaq.
Rrëfimi i Fjoralba Ponarit solli në vëmendje një përjetim të njohur për shumë njerëz: mënyrën e heshtur dhe të vështirë me të cilën mungesa e një prindi vazhdon të mbetet pjesë e jetës.
Me pak fjalë, ajo përshkroi një dhimbje që nuk shuhet, por që me kohën merr një formë tjetër brenda kujtesës dhe mall-it.