Takimi mes Donald Trump, Xi Jinping dhe Vladimir Putin në Shenzhen u promovua si një moment i rrallë në diplomacinë globale, por bilanci politik duket shumë më i ftohtë se spektakli i imazheve. Sipas një analize të Radio Evropa e Lirë, samiti prodhoi më shumë simbolikë sesa rezultate konkrete, ndërsa përfitimet nuk u shpërndanë njësoj mes tre liderëve.

Putini duket përfituesi kryesor në planin diplomatik
Sipas ekspertëve të cituar në analizë, lideri rus ishte ai që doli më i favorizuar nga takimi. Për Vladimir Putinin, samiti shërbeu si një dalje e dukshme nga izolimi diplomatik që rëndon mbi Rusinë që pas pushtimit të plotë të Ukrainës në vitin 2022.
Pjesëmarrja në APEC dhe ulja në të njëjtën tryezë me Trumpin dhe Xi-n i dha Kremlinit një mundësi të qartë për të rikthyer imazhin e Rusisë në qendër të skenës ndërkombëtare. Në këtë lexim, vlera e samitit për Moskën ishte më shumë politike dhe e imazhit sesa e lidhur me ndonjë marrëveshje të prekshme.
Kina e përdori samitin për të forcuar rolin e saj në rendin global
Për Pekinin, fitimi nuk lidhej aq me heqjen e ndonjë presioni diplomatik, sa me demonstrimin e rolit të Kinës si organizatore dhe qendër vendimmarrjeje. Xi Jinping, sipas vlerësimeve të ekspertëve, arriti të tregojë se Kina mund të mbledhë në një takim të vetëm liderët e dy fuqive të tjera bërthamore.
Deklarata e përbashkët u pa si një kompromis i kujdesshëm: ajo përfshiu thirrje për uljen e rreziqeve bërthamore dhe stabilitet ndërkombëtar, por pa angazhime të detajuara për çështjet më të ndjeshme. Kjo i shërben edhe linjës së njohur të Pekinit për të marrë rol qendror pa hyrë në detyrime të forta.
Trump mori ekspozim diplomatik, por jo përparim real
Sipas analistëve, Donald Trump hyri në samit me pritshmëri të kufizuara dhe në këtë kuptim i përmbushi ato: ai u shfaq publikisht si lider që kërkon bisedime me rivalët kryesorë për çështje strategjike, veçanërisht për kontrollin e armëve bërthamore.
Por samiti nuk solli zgjidhje për dosjet ku Uashingtoni kërkonte lëvizje konkrete. Çështja e Iranit, që Trump kishte sinjalizuar se donte ta shtynte për diskutim, nuk u përfshi në deklaratën e përbashkët. Edhe afrimi simbolik me Xi-n, përfshirë gjestet protokollare të pritjes, mbeti më shumë material politik për konsum publik sesa provë e një marrëveshjeje të re.
Pamje historike, por kufij të qartë të ndikimit
Samiti nxori në pah edhe kufijtë realë të ndikimit të fuqive të mëdha mbi konfliktet e hapura. Lufta në Ukrainë mbeti jashtë çdo formule reale zgjidhjeje, pavarësisht shqetësimeve se mund të shtyhej një marrëveshje pa praninë e Kievit dhe vendeve evropiane.
Po ashtu, nuk pati zhvillim as në raport me Korenë e Veriut, ndonëse ishte lënë e hapur mundësia e një takimi mes Trumpit dhe Kim Jong Un. Në fund, pesha e samitit duket se qëndron më shumë te fotografia politike e tre liderëve bashkë sesa te ndonjë ndryshim i menjëhershëm në rendin botëror.
Deklarata e përbashkët dhe gjuha për paqen nuk ndryshuan faktin se takimi në Shenzhen nuk prodhoi hapa konkretë për konfliktet më të nxehta apo për kontrollin real të rivalitetit mes fuqive të mëdha.
Nëse samiti do të mbahet mend si historik, kjo lidhet më shumë me simbolikën e tryezës sesa me rezultatet që doli prej saj.
