La Masia vazhdon të shitet si fabrika ideale e talenteve, por realiteti i futbollit elitar është më i ashpër sesa miti që ndërtohet rreth akademive të mëdha. Te Barcelona, për çdo emër që shpërthen, ka disa të tjerë që mbeten te premtimi.
Akademia që prodhon pritshmëri të mëdha
Gjatë merkatos së fundit është rikthyer debati i zakonshëm në futbollin europian: a duhet klubet t’u besojnë lojtarëve të dalë nga akademia, apo t’i kthejnë shpejt në para sapo vijnë ofertat?
Barcelona është një nga rastet më të forta në këtë diskutim, sepse një pjesë e identitetit të saj është ndërtuar pikërisht mbi La Masia. Nga kjo akademi kanë dalë emra si Lamine Yamal, Pau Cubarsí, Gavi, Fermín López, Gerard Martín dhe Marc Bernal, të cilët kanë marrë ose po kërkojnë vendin e tyre në ekipin e parë.
Por fama e La Masias sjell edhe një barrë të madhe: pothuajse çdo talent i spikatur etiketohet herët si yll i ardhshëm. Në praktikë, shumë prej tyre nuk arrijnë ta përkthejnë zhurmën fillestare në karrierë të qëndrueshme te niveli më i lartë.
Marc Guiu dhe rruga që u komplikua shpejt
Një nga shembujt më të fundit është Marc Guiu. Sulmuesi u shfaq me bujë te Barcelona në periudhën kur ekipi drejtohej nga Xavi dhe dukej si një projekt me perspektivë të qartë për të ardhmen.
Megjithatë, ai pranoi ofertën e Chelsea-t dhe u largua nga klubi katalanas. Tre vite më pas, Guiu mbetet nën kontratë me klubin londinez, por pa një vend të garantuar në ekipin e parë, çka tregon se kalimi i shpejtë te një emër i madh nuk sjell domosdoshmërisht konsolidim.
Ansu Fati, nga pasardhës i Messit te një largim i dhimbshëm
Rasti i Ansu Fatit mbetet ndër më domethënësit. Në momentin e shpërthimit, ai u pa si një nga talentet më të mëdhenj të futbollit botëror dhe te Barcelona u interpretua si pasardhësi i Lionel Messit.
Më pas erdhën dëmtimet, sidomos problemi serioz në gju, që i ndryshuan rrënjësisht trajektoren. Pas huazimit te Brighton, Fati u rikthye në Barcelonë dhe mori një tjetër mundësi nga Hansi Flick, por në fund klubi vendosi mbylljen e këtij cikli dhe sulmuesi u transferua te Monaco.
Moriba, Aleñá, Deulofeu: emra të mëdhenj, fund më i zbehtë
Ilaix Moriba hyri në ekipin e parë në një moment vështirësish për Barcelonën dhe tregoi menjëherë potencial. Por zgjedhja për t’u larguar te RB Leipzig, në kërkim të një rruge më të shpejtë drejt elitës, nuk prodhoi atë që pritej. Më pas ai kaloi te Valencia, Getafe dhe Celta Vigo, ndërsa vitet e fundit i ka kaluar kryesisht në huazime.
Carles Aleñá ishte një tjetër profil që vlerësohej shumë në La Masia. Pas një huazimi, ai u largua përfundimisht nga Barcelona dhe kaloi te Getafe. Aktualisht luan për Alavés.
Gerard Deulofeu, dikur një nga emrat më të përfolur të akademisë, shkëlqeu në moshat e reja, por nuk u stabilizua kurrë te ekipi i parë. Karriera e tij më pas kaloi nëpër Everton, Sevilla, Milan, Watford dhe Udinese, ndërsa sot ai është pa klub.
Lista është më e gjatë se sa pranohet zakonisht
Në të njëjtën panoramë futen edhe Alen Halilovic, Riqui Puig dhe disa emra të tjerë që në një moment u panë si pjesë e së ardhmes së Barcelonës. Halilovic mbërriti me pritshmëri të mëdha nga Dinamo Zagreb, por nuk e justifikoi kurrë potencialin që i atribuohej. Në moshën 30-vjeçare, ai ka luajtur për më shumë se dhjetë skuadra.
Riqui Puig, një emër që ngjalli entuziazëm të madh te tifozët, luajti për ekipin e parë, por nuk arriti të bëhej titullar i padiskutueshëm. Në fund zgjodhi MLS-në dhe tashmë përgatitet për sezonin e tij të katërt me LA Galaxy.
Lista zgjatet edhe me emra si Adama Traoré, Isaac Cuenca, Cristian Tello, Héctor Bellerín, Sergi Samper, Martín Montoya dhe Munir El Haddadi. Ata patën karriera të respektueshme, por jo nivelin që u projektua për ta kur dolën nga akademia.
La Masia vijon të prodhojë futbollistë me talent, por historia e Barcelonës tregon se akademia nuk është garanci për sukses të madh.
Mes zhurmës, pritshmërive dhe vendimeve të nxituara, shumë prej talenteve që u shpallën trashëgimtarë të klubit përfunduan si shembuj të rrugëve që nuk u mbyllën kurrë siç ishte premtuar.