Në Shqipëri duket se tashmë nuk ekziston më as kufiri minimal i turpit publik.
Mbrëmjen e 9 shtatorit, Igli Tare shfaqej i qeshur në ekranin e Top Channel, në “Studio Champions League”, duke bërë batuta me ish-futbollistë të Kombëtares për flokët e Altin Lalës, kujtimet e vjetra dhe historitë e futbollit.
Një skenë krejt normale, sikur atë ditë të mos kishte ndodhur asgjë.
Por vetëm disa orë më parë, Prokuroria e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar kishte bërë publik një njoftim tepër të rëndë, ku emri i Igli Tares shfaqej jo si ish-futbollist, jo si drejtues sportiv dhe jo si opinionist televiziv, por si person i dyshuar për veprën penale të pastrimit të produkteve të veprës penale.
Sipas SPAK, Tare dyshohet se është përdorur nga Belinda Balluku për të fshehur një vilë në kompleksin “Green Coast” në Palasë, të cilën Prokuroria pretendon se ministrja e kishte në pronësi faktike.
SPAK shkon edhe më tej.
Sipas njoftimit zyrtar të Prokurorisë së Posaçme, në emër të Igli Tares dyshohet se janë kryer veprime që SPAK i konsideron fiktive, fillimisht përmes një kontrate sipërmarrjeje dhe më pas nëpërmjet dokumentacionit të pronësisë dhe një kontrate shitjeje të vitit 2025.
Për këtë arsye, SPAK deklaroi publikisht se:
“Shtetasi Igli Tare dyshohet se ka kryer veprën penale ‘Pastrimi i produkteve të veprës penale ose i veprimtarisë kriminale’.”
Këto janë akuza jashtëzakonisht serioze.
Natyrisht, Igli Tare, si çdo person tjetër nën hetim, prezumohet i pafajshëm derisa fajësia e tij të provohet me vendim gjyqësor të formës së prerë.
Por prezumimi i pafajësisë nuk do të thotë pezullim i çdo standardi moral, etik dhe mediatik.
Askush nuk po kërkon që televizioni të shpallë fajtor një njeri pa vendim gjykate.
Por është legjitime të pyesësh:
A ishte vërtet normale që, pikërisht në ditën kur SPAK publikonte akuza të kësaj peshe ndaj Igli Tares, një prej televizioneve më të mëdha të vendit ta vendoste atë në studio sikur asgjë të mos kishte ndodhur?
Asnjë pyetje?
Asnjë sqarim?
Asnjë fjali për atë që Prokuroria e Posaçme kishte bërë publike vetëm pak orë më parë?
Vetëm Champions League, buzëqeshje dhe batuta?
Kjo nuk është çështje futbolli.
Është çështje standardi publik.
Kur një personazh publik përmendet nga organi më i rëndësishëm i hetimit të korrupsionit në vend në një dosje ku flitet për korrupsion, pasuri të fshehura dhe pastrim parash, nuk mund të sillemi sikur lajmi nuk ekziston vetëm sepse personazhi në fjalë ka një histori të madhe në futboll.
Në një shoqëri normale, ekspozimi publik sjell edhe përgjegjësi publike.
Tare kishte të drejtën absolute të ishte në studio.
Top Channel kishte të drejtën ta ftonte.
Por publiku ka po aq të drejtë të pyesë se si mund të vazhdojë gjithçka me një normalitet kaq të frikshëm, kur në të njëjtën ditë emri i një të ftuari televiziv figuron në një njoftim zyrtar të SPAK për një prej veprave më të rënda ekonomike të Kodit Penal.
Dhe këtu qëndron problemi më i madh.
Në Shqipëri është krijuar një kulturë ku skandali konsumohet si lajm për disa minuta dhe më pas jeta vazhdon sikur asgjë të mos ketë ndodhur.
Politikani vazhdon detyrën.
Biznesmeni vazhdon biznesin.
Opinionisti vazhdon ekranin.
Personazhi publik vazhdon të buzëqeshë nën dritat e studios.
Dhe shoqërisë i kërkohet të mësohet me gjithçka.
Jo.
Ka raste kur një vend duhet të ketë ende aftësinë për t’u skandalizuar.
SPAK pretendon se një vilë me qindra mijëra euro investime është fshehur në emrin e Igli Tares dhe se ky i fundit dyshohet për pastrim parash në bashkëpunim dhe më shumë se një herë.
Nëse këto pretendime janë të pavërteta, Tare duhet t’i rrëzojë dhe të mbrojë publikisht emrin e tij.
Nëse ka një shpjegim për kontratat, pronësinë, pagesat dhe marrëdhënien me vilën, publiku meriton ta dëgjojë.
Por ajo që është e pamundur të pranohet si normale është heshtja totale dhe kalimi direkt nga njoftimi i SPAK te batutat televizive.
Sepse problemi nuk është vetëm Igli Tare.
Problemi është normalizimi.
Është ideja se në këtë vend mund të përfundosh paradite në një njoftim të SPAK për pastrim parash dhe në darkë në prime time duke diskutuar Champions League, pa qenë nevoja që askush të të bëjë qoftë edhe një pyetje.
Kjo është fotografia e vërtetë e një shoqërie që rrezikon të humbasë refleksin e turpit.
Dhe kur humbet turpi publik, çdo gjë tjetër bëhet shumë më e lehtë.
Shënim: Igli Tare konsiderohet i pafajshëm për çdo akuzë derisa fajësia e tij të vërtetohet me vendim gjyqësor të formës së prerë. Pretendimet e përmendura në këtë shkrim i referohen njoftimit publik të SPAK të datës 9 shtator 2026.