Një telefonatë me një studente u përdor nga kryeministri Edi Rama për të kthyer sërish vëmendjen te protesta dhe mënyra si është artikuluar pakënaqësia ndaj qeverisë. Në versionin e tij, kreu i qeverisë thotë se ka dëgjuar çdo ditë thirrje për “burg” dhe “dorëheqje”, por jo kërkesa konkrete që, sipas tij, do të justifikonin largimin e tij.
Telefonata që Rama e solli si shembull
Rama tregoi se kishte komunikuar me një studente që i kishte shkruar mesazh dhe më pas e kishte marrë në telefon. Sipas tij, studentja i kishte thënë se protestuesit “nuk janë dëgjuar”, ndërsa ai i ishte përgjigjur se i ka dëgjuar vazhdimisht thirrjet e tyre gjatë protestës.
paragraphs nuk u artikuluan si kërkesa të drejtpërdrejta në raport me zyrën e kryeministrit, të paktën sipas mënyrës si e paraqiti ai bisedën publike. Rama e përdori këtë episod për të argumentuar se ka munguar një komunikim i strukturuar me kërkesa të qarta politike apo institucionale.
Pretendimi i kryeministrit: shumë slogane, pak dialog
Në deklaratën e tij, Rama tha se poshtë dritares së zyrës së tij ka dëgjuar për 140 e ca ditë vetëm thirrje si “burg, burg”, “në litar” dhe “jep dorëheqjen”. Sipas versionit të tij, askush nuk kishte trokitur për të paraqitur me qetësi arsyet pse ai duhej të largohej.
paragraphs Ai e formuloi çështjen si mungesë përballjeje me argumente, duke thënë se protestuesit duhej ose ta bindnin atë pse duhet të ikte, ose të dëgjonin pse, sipas tij, nuk duhet të largohej. Ky është një lexim që e zhvendos debatin nga thelbi i pakënaqësisë te forma e protestës.
Sulme ndaj kritikëve dhe referenca për çështje të tjera
Gjatë së njëjtës deklaratë, Rama sulmoi edhe kritikët që, sipas tij, shfaqen publikisht si mbrojtës të rinisë dhe të studentëve, ndërsa ngriti akuza politike ndaj tyre për paga në të zezë dhe hipokrizi publike. Ai nuk paraqiti detaje shtesë për këto pretendime në të njëjtin komunikim.
paragraphs Kryeministri preku edhe çështje të tjera, duke përmendur “flamingot” dhe Zvërnecin. Sipas tij, aty “e gjithë e vërteta është online” dhe praktika është transparente. Edhe në këtë rast, ai e paraqiti debatin nga këndvështrimi i qeverisë, pa hyrë te kundërshtimet konkrete që kanë shoqëruar publikisht këto tema.
Një përgjigje politike që shmang thelbin e pakënaqësisë
Deklarata e Ramës i vendos theksin te toni i protestës dhe jo te përmbajtja e saj. Edhe kur pranon se ka pasur revoltë të vazhdueshme poshtë zyrës së tij, ai këmbëngul se nuk ka pasur kërkesa të mjaftueshme për t’u marrë si bazë për reflektim politik.
paragraphs Kjo qasje lë të hapur pyetjen nëse qeveria po i trajton protestat si problem komunikimi dhe imazhi, në vend që t’i lexojë si sinjal mosbesimi ndaj institucioneve. Në thelb, përgjigjja e kryeministrit ishte më shumë një kundërakuzë ndaj protestuesve dhe kritikëve sesa një sqarim mbi arsyet e zemërimit që ai vetë pranoi se e ka dëgjuar përditë.
Rama e përdori bisedën me studenten si provë për tezën e tij se protesta nuk i ka sjellë kërkesa të artikuluara qartë. Por vetë mënyra si e ndërtoi mesazhin publik tregon se përplasja mbetet e hapur: qeveria flet për mungesë argumentesh, ndërsa pakënaqësia në terren duket se vazhdon të shprehet si mosbesim i fortë ndaj saj.
Në plan politik, deklarata nuk ofroi ndonjë hap të ri për dialog, por vetëm riafirmoi qëndrimin mbrojtës të kryeministrit përballë një klime proteste që ai e përshkroi si armiqësore.