Një deklaratë e fortë nga një gjimnaziste në studio ka rikthyer në qendër krizën e besimit te sistemi arsimor në Shqipëri. Mes lotësh, ajo foli për kushte që, sipas saj, po i shtyjnë të rinjtë të mendojnë largimin nga vendi dhe i kërkoi llogari pushtetit me fjalë të drejtpërdrejta: “Si nuk ju vjen turp?”.
Lot dhe revoltë për atë që të rinjtë po përjetojnë në shkolla
E reja nuk i mbajti dot lotët teksa përshkroi vështirësitë me të cilat, sipas saj, përballen nxënësit në sistemin arsimor. Ajo tha se pasiguria për të ardhmen nuk është më një frikë e largët, por një ndjenjë e përditshme për shumë bashkëmoshatarë të saj.
Dalja e saj publike vjen në një kohë kur ankesat për cilësinë e arsimit, kushtet në shkolla dhe mundësitë reale për të rinjtë vazhdojnë të dëgjohen shpesh, ndërsa përgjigjet institucionale mbeten të vakëta ose të përgjithshme.
Akuzat për infrastrukturën, notat dhe mungesën e mësuesve
Në fjalën e saj, gjimnazistja renditi disa prej problemeve që, sipas saj, rëndojnë drejtpërdrejt mbi nxënësit: mungesën e infrastrukturës në shkollë, problematikat me vlerësimin dhe mungesën e mësuesve profesionistë.
Ajo u shpreh se nxënësit përballen me një realitet ku “shkojmë në shkollë e duhen para të marrin notën që meritojmë”, një pretendim i rëndë që ngre pikëpyetje serioze për mënyrën si funksionon sistemi dhe për kontrollin që institucionet pretendojnë se ushtrojnë mbi të.
Pasiguri për të ardhmen dhe mendimi për t’u larguar
Mesazhi i saj u bë edhe më i fortë kur tha se nuk është e sigurt nëse do ta vazhdojë jetën në Shqipëri. Sipas saj, pamundësitë ekonomike të familjes për të ndjekur studimet jashtë vendit e bëjnë situatën edhe më të vështirë.
Ajo e lidhi këtë pasiguri me një ndjenjë më të gjerë zhgënjimi që, sipas saj, prek shumë të rinj të tjerë. Në vend që arsimi të shihet si rrugë sigurie dhe ngritjeje, rrëfimi i saj e paraqet atë si një sistem që nuk u jep garanci minimale nxënësve.
Një rrëfim që vë në siklet versionin zyrtar për arsimin
Deklarata të tilla bien ndesh me paraqitjen optimiste që institucionet japin shpesh për arsimin parauniversitar. Kur në studio del një nxënëse që flet për mungesë infrastrukture, mungesë mësuesish dhe dyshime mbi drejtësinë e vlerësimit, propaganda zyrtare për “përmirësim” duket edhe më e shkëputur nga terreni.
Rasti nuk provon i vetëm gjendjen e të gjithë sistemit, por denoncimi publik i një gjimnazisteje për probleme kaq themelore mjafton për të kërkuar përgjigje konkrete, jo slogane.
Pyetja që ngriti e reja nuk lidhet vetëm me historinë e saj personale, por me besimin që një brez i tërë ka ose nuk ka më te shkolla dhe te shteti.
Kur një nxënëse arrin të thotë mes lotësh se nuk është e sigurt nëse e sheh të ardhmen në Shqipëri, problemi nuk mund të trajtohet si episod televiziv, por si alarm publik.