Fatmir Mediu u paraqit këtë të hënë në ambientet e GJKKO-së, ku dëshmoi në gjyqin për dosjen “Partizani”. Në dalje, ish-ministri i Mbrojtjes mbajti një qëndrim mbrojtës, duke argumentuar se praktikat administrative të asaj kohe duhej të ishin verifikuar nga prokuroria dhe jo t’i kërkoheshin atij dy dekada më pas.
Paraqitja në GJKKO për çështjen “Partizani”
Mediu u pa duke hyrë i vetëm në Gjykatën e Posaçme, pasi ishte thirrur për të dëshmuar në procesin gjyqësor që lidhet me dosjen “Partizani”.
Prania e tij në GJKKO e rikthen vëmendjen te një çështje që vijon të prodhojë debat publik dhe institucional për mënyrën si janë trajtuar procedurat e asaj kohe.
Mediu: Nuk kam pasur diskutime me pronarë
Pas dëshmisë, Mediu deklaroi se nuk ka pasur diskutime me asnjë pronar për këtë çështje. Sipas tij, procesi po shkonte drejt privatizimit nga klubi dhe jo nga pronarët, një rrugë që, sipas versionit të tij, binte ndesh me ligjet e kohës.
Ai shtoi se kërkesa kishte ardhur nga qeveria socialiste dhe se, në cilësinë e ministrit, ai duhej të ruante vijimësinë administrative të praktikës së gjetur.
Korrespondenca mes ministrave dhe roli i strukturave
Sipas Mediut, ka ekzistuar një korrespondencë mes ministrave të qeverisë socialiste, e dërguar fillimisht te ministri në largim i asaj kohe, Pandeli Majko, dhe më pas e gjetur prej tij kur mori detyrën.
Ai pretendoi gjithashtu se kishte një kërkesë nga klubi për të ndjekur një praktikë të lënë përgjysmë. Në shpjegimin e tij, ministri nuk harton personalisht qëndrimin për çështje të tilla, por ia përcjell strukturave përkatëse, të cilat përgatisin materialin dhe memo-n administrative.
Përgjegjësia për dokumentet dhe akuza ndaj mungesës së hetimit
Mediu këmbënguli se përmbajtja e materialeve nuk është përgjegjësi personale e ministrit, por e autoriteteve që i kanë përpunuar dhe propozuar sipas rregullores.
Në thelb të deklaratës së tij ishte edhe kritika ndaj organit të akuzës: sipas tij, nëse prokuroria nuk ka hetuar dokumentacionin e ministrisë në kohën e duhur, atëherë nuk mund të kërkohet prej tij që të japë sot shpjegime teknike për praktikën pas 20 vitesh.
Deklaratat e Mediut përpiqen ta zhvendosin barrën te procedurat burokratike dhe te mosveprimi i prokurorisë, ndërsa dosja “Partizani” mbetet një test i drejtpërdrejtë për mënyrën si drejtësia po trajton vendimmarrjet shtetërore të viteve të shkuara.
Pikërisht aty qëndron edhe thelbi i debatit publik: nëse përgjegjësia tretet mes ministrave, strukturave dhe praktikave të vjetra, atëherë llogaridhënia reale rrezikon të mbetet sërish pa adresë.