Në një kohë kur politika sociale është një nga shtyllat kryesore të qeverisjes në Evropë, dy liderë të Ballkanit, Aleksandar Vuçiç në Serbi dhe Edi Rama në Shqipëri, tregojnë qasje krejtësisht të ndryshme ndaj të rinjve dhe familjeve të reja.
Vuçiç dhe politika e kredive për banesa
Presidenti serb Aleksandar Vuçiç ka shpallur një program të ri kreditimi për të rinjtë, duke ofruar kushte që synojnë t’i ndihmojnë ata të kenë banesën e parë. Sipas skemës, të rinjtë mund të sigurojnë një apartament me një këst mujor fillestar prej vetëm 100-121 euro.
Programi ofron një ulje të konsiderueshme të pjesëmarrjes fillestare, nga 15,000 euro në vetëm 2,250 euro, ndërsa pjesën tjetër e mbulon shteti me subvencione. Përveç kësaj, normat e interesit janë lehtësuar për studentët dhe të rinjtë që janë në hapat e parë të jetës së tyre ekonomike. Ky model është një përpjekje konkrete për të adresuar strehimin si një nga nevojat bazë të shoqërisë.
“Ky është një investim për të ardhmen e të rinjve dhe të familjeve të reja,” deklaroi Vuçiç, duke shtuar se programi do të ketë një ndikim të drejtpërdrejtë në përmirësimin e kushteve sociale dhe ekonomike.
Rama dhe politika e “çunave të Londrës”
Ndërkohë, në Shqipëri, kryeministri Edi Rama ka zgjedhur një tjetër rrugë. Në vend të fokusimit në politika sociale që prekin direkt të rinjtë apo familjet e reja, Rama shpeshherë ka lavdëruar “çunat e Londrës” dhe rolin e tyre në remitancat që përbëjnë një burim të rëndësishëm për ekonominë shqiptare.
Në vend të programeve konkrete për strehim apo lehtësira financiare për të rinjtë, qasja e qeverisë shqiptare mbetet e përqendruar te deklaratat dhe statistikat për remitancat, ndërsa politika sociale reale mungon. Një shembull konkret është mungesa e një programi subvencionues për banesat ose skema që lehtësojnë jetën e familjeve të reja, në një treg ku çmimet e apartamenteve janë të papërballueshme për shumicën e shqiptarëve.
Kontrasti i qasjes
Përballë këtyre dy qasjeve, kontrasti është i qartë. Vuçiç ka ndërtuar një narrativë konkrete me shifra dhe rezultate, duke adresuar një nga sfidat më të mëdha të rinisë – strehimin. Nga ana tjetër, qasja e Ramës mbetet më shumë retorike, me fokus te puna dhe arritjet e shqiptarëve jashtë vendit, ndërsa problemet brenda vendit nuk marrin zgjidhje të prekshme.
Nëse Serbia investon në të ardhmen e qytetarëve të saj përmes programeve praktike, Shqipëria vazhdon të mbështetet te remitancat dhe lëvizjet populiste, duke lënë pas dore nevojat reale të të rinjve dhe familjeve të reja.
Ky krahasim ngre një pyetje të rëndësishme: A po bëjnë liderët e Ballkanit mjaftueshëm për të mbajtur të rinjtë në vendet e tyre, apo po i shtyjnë drejt emigrimit? Ndërsa Vuçiç jep një shembull konkret për angazhimin e qeverisë, Rama duket se e ka përqendruar fokusin diku tjetër.