Kryeministri i Maqedonisë së Veriut, Hristian Mickoski, ishte në fshatin Tuminec të bashkisë Pustec, ku mori pjesë në ceremoninë e një përkujtimoreje për heronjtë e rënë gjatë Luftës së Dytë Botërore. Sipas versionit të bërë publik nga organizatorët, vizita u shoqërua me deklarata të forta mbi ruajtjen e identitetit kombëtar maqedonas, kujtesën historike dhe nevojën për bashkim.
Ceremonia në Tuminec dhe mesazhi politik
Në fjalën e tij, Mickoski e paraqiti monumentin në Tuminec si një dëshmi të historisë dhe sakrificës së maqedonasve gjatë luftës nacionalçlirimtare kundër okupatorit fashist bullgar.
Ai tha se përkujtimi nuk lidhej vetëm me të shkuarën, por edhe me mënyrën se si ndërtohet identiteti kombëtar në të tashmen. Sipas tij, ruajtja e kujtesës historike është pjesë e drejtpërdrejtë e ruajtjes së shtetit, gjuhës dhe përkatësisë kombëtare.
Theksi te identiteti maqedonas përtej kufijve
Një pjesë qendrore e deklarimit të kryeministrit të Maqedonisë së Veriut ishte referenca për maqedonasit që jetojnë në Shqipëri. Ai i cilësoi ata si “pjesë të pandashme të trungut kombëtar maqedonas”, ndërsa njëkohësisht tha se janë qytetarë besnikë të Shqipërisë.
Ky formulim e vendosi theksin te lidhja identitare përtej kufijve shtetërorë, duke e paraqitur komunitetin maqedonas në zonën e Prespës si pjesë të një hapësire më të gjerë kombëtare.
Apel për unitet kombëtar
Mickoski kërkoi bashkim rreth interesave kombëtare, së ardhmes së fëmijëve dhe respektit për historinë. Sipas tij, dallimet politike nuk duhet të mbizotërojnë kur bëhet fjalë për atë që ai e quajti interes kombëtar dhe dinjitet shtetëror.
Në thelb, fjala e tij në Pustec kishte një ton të qartë politik dhe identitar, ku kujtesa për të rënët u përdor si bazë për të përsëritur thirrjen për unitet të maqedonasve.
Monumenti si simbol i kujtesës
Sipas deklarimeve të tij, emrat e gdhendur në monument nuk përfaqësojnë vetëm individë, por edhe sakrificën e familjeve dhe brezave që, sipas narrativës zyrtare të paraqitur në ceremoni, luftuan për liri dhe për ruajtjen e identitetit maqedonas.
Ai shtoi se shteti nuk ndërtohet vetëm me infrastrukturë, por edhe me kujtesë, vlera dhe vetëdije historike. Në këtë linjë, përkujtimorja në Tuminec u paraqit si një “amanet i përjetshëm” për të mos harruar të rënët dhe për të mbajtur gjallë identitetin kombëtar.
Vizita e Mickoskit në Pustec vjen me një mesazh të ngarkuar politikisht për identitetin dhe unitetin maqedonas, në një zonë ku çështjet e pakicave dhe përkatësisë kombëtare mbeten të ndjeshme.
Përtej ceremonisë përkujtimore, deklaratat e bëra në Tuminec tregojnë se memoria historike po përdoret sërish si instrument për të forcuar narrativat kombëtare në rajon.