Ka diçka thellësisht shqetësuese kur një kryeministër nuk arrin më të dallojë kritikën nga komploti.
Intervista e Edi Ramës me CNN nuk ishte mbrojtje e një projekti. Ishte demonstrim i një mentaliteti që po bëhet gjithnjë e më i dukshëm: kush nuk është dakord me qeverinë, ose është i keqinformuar, ose është i manipuluar, ose është pjesë e një axhende të errët.
Gazetarja pyeti për protestat dhe për shqetësimet mjedisore. Përgjigjja nuk ishte transparencë. Nuk ishte debat. Nuk ishte shpjegim. Ishte sulm ndaj medias, sulm ndaj kritikëve dhe një tjetër listë armiqsh imagjinarë që shtrihen nga rrjetet sociale deri tek Irani.
Sipas kësaj logjike, qytetarët që protestojnë nuk janë qytetarë. Janë viktima propagande. Ambientalistët nuk janë ambientalistë. Janë pengues të zhvillimit. Gazetarët nuk bëjnë pyetje. Kanë nevojë për “rehabilitim”.
Kjo është pikërisht ajo që ndodh kur pushteti qëndron gjatë në pushtet. Fillon të besojë se është i pagabueshëm. Fillon të ngatërrojë interesin e vet me interesin publik. Fillon të shohë tradhti aty ku ka kundërshtim dhe komplot aty ku ka debat.
Në demokraci, problemi nuk janë protestat. Problemi fillon kur qeveria nuk arrin më të kuptojë pse njerëzit protestojnë.
Asnjë investim, sado i madh të jetë, nuk mund të justifikojë arrogancën ndaj qytetarëve. Asnjë projekt nuk fiton legjitimitet duke tallur kritikët. Dhe asnjë lider nuk forcohet duke shpallur armik këdo që nuk e duartroket.
Shqipëria nuk ka nevojë për një kryeministër që i sheh kundërshtarët si pjesë të një skeme globale. Ka nevojë për një kryeministër që i dëgjon ata.
Sepse momenti kur pushteti fillon të besojë se ka gjithmonë të drejtë është momenti kur fillon të humbasë kontaktin me realitetin.