Dita e 54-ët e revoltës qytetare para dyerve të Kuvendit ka shënuar një nga momentet më të errëta dhe më të dhunshme të përplasjes mes një pushteti të degraduar dhe qytetarëve që kërkojnë llogaridhënie. Ajo që po ndodh në Tiranë nuk është më thjesht menaxhim i rendit publik, por një akt i hapur agresioni shtetëror: përdorimi i ujit me ngjyrë blu, sprajit të piperit dhe gazit helmues ndaj protestuesve paqësorë.
Pamjet e njerëzve të lënduar, me djegie të rënda në lëkurë dhe vështirësi në frymëmarrje, po bëjnë xhiron e botës, duke demaskuar fytyrën e vërtetë të një regjimi që ka zgjedhur dhunën si mjetin e vetëm të mbijetesës.
Anatomia e një Sistemi të Inkriminuar
Kriminelët e fshehur pas uniformës – e cila është pronë e publikut dhe jo gardë personale e oborrit qeverisës – po ushtrojnë dhunë barbare me urdhër të drejtpërdrejtë të strukturave drejtuese të policisë, siç është rasti i Skënder Hitajt.
Në vend që të garantojnë sigurinë dhe zbatimin e ligjit, strukturat drejtuese të rendit janë shndërruar në një sipërmarrje private përfitimi. Akuzat e ngritura tregojnë një realitet alarmant: shefat e komisariateve dyshohet se përfitojnë shuma marramendëse, deri në 100 mijë euro në javë, si ryshfet nga rrjetat e paligjshme të call center-ave që grabitin qytetarët e Bashkimit Evropian. Në këmbim të kësaj mbrojtjeje policore dhe korrupsioni galopant, e njëjta polici derdh dhunë barbare mbi të rinjtë vetëm pse ata grumbullohen, protestojnë apo hedhin vezë në shenjë pakënaqësie.
Frika e Pushtetit dhe Paralelet Historike
Kur një pushtet mbrohet me lëndë helmuese ndaj popullit të vet, mesazhi është i qartë dhe i lexueshëm: frika nga revolta qytetare ka kapluar zyrat e kreut të qeverisë.
Ajo që po shohim sot në bulevardet e Tiranës mban erë të fortë të agonisë së regjimeve autoritare. Edi Rama po ecën besnikërisht në gjurmët e Ramiz Alisë, duke besuar se gazit lotsjellës, dhuna policore dhe terrori psikologjik mund të shuajnë dëshirën për ndryshim të një populli të zhytur në mjerim dhe korrupsion sistemik.
Por historia e ka dëshmuar tashmë: asnjë pushtet nuk ka mundur të ndalojë vullnetin e qytetarëve përmes helmimit dhe frikësimit. Keqpërdorimi i uniformës shtetërore për interesa të klaneve kriminale vetëm sa e ka përshpejtuar fundin e pashmangshëm të këtij sistemi.
Pushteti i zhytur në korrupsion ka vetëm një rrugë të mbetur, dhe ajo nuk kalon përmes gazit helmues, por përmes llogaridhënies para ligjit dhe qytetarëve.