Tri kërkesa të artikuluara publikisht nga mbrojtja e Erion Veliajt po hedhin sërish dritë mbi mënyrën si po zhvillohet procesi ndaj kryebashkiakut të Tiranës. Sipas versionit të bërë publik nga avokati Plarent Ndreca, në seancë është kërkuar hapja e provave, heqja e të pandehurit nga kafazi i xhamit dhe lejimi i regjistrimeve apo transmetimit të seancave — kërkesa që, sipas mbrojtjes, janë refuzuar.
Tri kërkesat që mbrojtja i quan bazike
Në një postim në rrjetet sociale, avokati Plarent Ndreca tha se Erion Veliaj ka paraqitur tri kërkesa që, sipas tij, lidhen me minimumin e një procesi të rregullt: të hapen provat, të hiqet kafazi i xhamit dhe të hapen kamerat.
Sipas mbrojtjes, kërkesa kryesore ka qenë që në sallë të silleshin 35 fashikuj me prova digjitale, të përshkruara si CD dhe USB, për të verifikuar nëse ato ishin hapur apo jo. Ndreca pretendon se këto materiale nuk janë parë, nuk janë shqyrtuar dhe megjithatë mbi to është marrë vendimmarrje proceduriale.
Pretendimi për akte të pahapura dhe akses të munguar
Sipas postimit të avokatit, mbrojtja ka kërkuar gjithashtu që këto prova t’i viheshin në dispozicion, me argumentin se nuk janë administruar më parë prej saj dhe se vetë Veliaj nuk ka pasur mundësi teknike të njihet me to.
Në të njëjtin reagim, Ndreca pretendon se gjykata e ka konsideruar të mbyllur afatin e mbrojtjes për njohjen me aktet, pa pranuar verifikim në seancë për gjendjen e materialeve digjitale. Kjo, sipas tij, ngre pikëpyetje mbi bazën faktike të vendimeve të marra deri në këtë fazë të procesit.
Kundërshtimi për gjykimin e shkurtuar
Një tjetër pikë e ngritur nga mbrojtja lidhet me pranimin e gjykimit të shkurtuar për një pjesë të të pandehurve. Sipas Ndrecës, ky hap procedural është pranuar ndërkohë që një pjesë e akteve, sipas pretendimit të tij, rezultojnë ende të pahapura dhe të pashqyrtuara.
Mbrojtja e lexon këtë si tregues të një procesi të orientuar më shumë nga zgjidhja formale e çështjes sesa nga ballafaqimi i plotë me provat. Kjo mbetet, për momentin, një akuzë publike e palës mbrojtëse dhe jo një fakt i verifikuar nga një qëndrim zyrtar i gjykatës.
Refuzimi i kamerave dhe debati për kushtet në sallë
Në të njëjtën linjë, avokati pretendon se është refuzuar pa argument kërkesa për transmetimin e seancave, çka sipas tij cenon standardin e transparencës. Po ashtu, ai ka kundërshtuar mbajtjen e Veliajt në kafazin e xhamit, duke e paraqitur këtë si trajtim jo të barabartë dhe jo dinjitoz.
Nga materiali i bërë publik prej mbrojtjes del se këto dy çështje — transparenca e seancës dhe mënyra e paraqitjes së të pandehurit në sallë — janë kthyer në pjesë të debatit më të gjerë mbi standardet e procesit. Deri tani nuk ka në këtë material një reagim të drejtpërdrejtë nga gjykata apo prokuroria për këto pretendime.
Postimi i avokatit e paraqet seancën jo thjesht si përplasje proceduriale, por si test për mënyrën se si drejtësia përballet me prova, transparencë dhe të drejtat e mbrojtjes. Megjithatë, pretendimet e ngritura janë aktualisht versioni i një pale në proces dhe mbeten për t’u ballafaquar me dokumentimin zyrtar të gjykatës.
Për një çështje me peshë të lartë publike, pyetja që mbetet nuk është vetëm çfarë kërkon mbrojtja, por sa i hapur dhe i verifikueshëm po zhvillohet vetë procesi. Pikërisht aty fillon interesi publik real.