Takimi mes Donald Trump dhe Xi Jinping nuk prodhoi një fitues të qartë, të paktën sipas analizave të para që po qarkullojnë pas bisedimeve. Në vend të një rezultati të pastër politik apo ekonomik, tabloja që del është ajo e një ekuilibri të brishtë mes interesave rivale, ku as Uashingtoni dhe as Pekini nuk duket se morën gjithçka që kërkonin.
Çfarë ishte realisht në tryezë
Sipas materialit të cituar nga agjencia italiane Adnkronos, thelbi i diskutimeve u përqendrua te disa dosje me ndikim të drejtpërdrejtë gjeopolitik dhe ekonomik: Tajvani, tarifat tregtare, rihapja e Ngushticës së Hormuzit, metalet e rralla dhe gjysmëpërçuesit.
Këto nuk janë tema dytësore, por pika ku ndërthuren siguria, tregtia dhe varësitë strategjike globale. Pikërisht për këtë arsye, leximi i parë i takimit nuk po jep hapësirë për deklarime triumfaliste.
Analiza: Pekini hyri më i fortë, por pa e shtyrë avantazhin
Sipas vlerësimit të Adnkronos, përballja përfundoi në “barazim”, edhe pse Kina hyri në bisedime nga një pozicion më i favorshëm, e mbështetur nga rritja e eksporteve.
Në të njëjtën kohë, sipas analizës, Pekinit nuk i intereson një skenar ushtarak në Hormuz. Nga ana amerikane, Trump duket se po kërkon para së gjithash stabilitet ekonomik, më shumë sesa një rikthim të menjëhershëm te një linjë e ashpër ndërkombëtare.
Sinjalet nga delegacioni amerikan dhe kthesa diplomatike
Prania e 17 drejtuesve të rëndësishëm biznesi në shoqërinë e presidentit amerikan në Pekin u lexua si një sinjal politik dhe ekonomik. Mesazhi, sipas interpretimit të analistëve, është se pas presionit tarifor po provohet një qasje më e butë për të kërkuar zgjidhje konkrete.
Kjo nuk do të thotë se mosmarrëveshjet janë zbutur. Përkundrazi, tregon se administrata amerikane po teston nëse diplomacia mund të japë rezultate aty ku përplasja tregtare ka prodhuar më shumë kosto sesa zgjidhje.
Inflacioni, Hormuzi dhe çipat: presioni real mbetet ekonomik
Sipas analistëve të përmendur në material, dy çështjet më urgjente mbeten inflacioni dhe situata në Ngushticën e Hormuzit. Të dhënat e fundit për inflacionin në SHBA, rreth 3.8%, sipas këtij vlerësimi tregojnë se kriza e energjisë po transmetohet në zinxhirët e prodhimit.
Në anën tjetër, Kina ka në dorë leva të tjera strategjike, nga metalet e rralla te dosja e Tajvanit. Në qendër të kësaj varësie globale qëndron TSMC, kompania tajvaneze e gjysmëpërçuesve, e konsideruar furnizues kyç për industrinë teknologjike botërore.
Sipas ekspertëve të cituar në materialin burimor, një ndërprerje e prodhimit të saj do të kishte pasoja më të rënda se një krizë klasike energjetike, pasi do të godiste drejtpërdrejt industrinë e teknologjisë dhe inteligjencës artificiale.
Presioni elektoral mbi Trumpin
Në sfond mbeten edhe zgjedhjet e mesit të mandatit në SHBA, që sipas materialit pritet të mbahen në nëntor. Mbështetja për Trump raportohet në rreth 36%, me rënie më të dukshme te votuesit e pavarur.
Sipas analistëve, presidenti amerikan ka nevojë për një rezultat të prekshëm ekonomik përpara këtij testi politik. Pikërisht këtu lidhet edhe pesha reale e negociatave me Kinën: jo vetëm si çështje e politikës së jashtme, por si provë e drejtpërdrejtë për ekonominë dhe klimën elektorale në SHBA.
Në fund, tabloja që del nga kjo fazë bisedimesh është larg një fitoreje të pastër për cilëndo palë. Sipas analizave të para, Trump nuk kthehet me një triumf të qartë, ndërsa edhe Pekini nuk e ka shtyrë deri në fund avantazhin që mendohet se kishte në hyrje të takimit.
Nëse qasja diplomatike nuk prodhon shpejt rezultate konkrete, sidomos për Hormuzin dhe sektorin e gjysmëpërçuesve, përplasja SHBA-Kinë mund të hyjë në një fazë tjetër tensioni, këtë herë me kosto më të dukshme për ekonominë dhe politikën amerikane.