Kur mijëra shqiptarë mezi paguajnë këstet e kredive të tyre, qeveria vendos që me paratë e taksapaguesve të financojë kredi me interes zero për patronazhistët e saj.
Paradoksi është i hidhur. Qytetari që punon në sektorin privat, që paguan taksa, interesa bankare dhe përballet çdo muaj me rritjen e kostos së jetesës, nuk merr asnjë lehtësim. Përkundrazi, ai kontribuon që dikush tjetër të marrë kredi të subvencionuar nga buxheti i shtetit.
Në të njëjtën kohë, pensionistëve u servohet një indeksim që për shumë prej tyre përkthehet në vetëm disa qindra lekë në muaj. Një shumë që vështirë se mbulon rritjen e çmimit të ilaçeve, energjisë apo ushqimeve.
Mesazhi që përcillet është i qartë: nëse je qytetar i zakonshëm, paguan. Nëse je pjesë e mekanizmit politik që mban në këmbë pushtetin, përfiton.
Kjo nuk është politikë sociale. Është politikë selektive. Nuk synon të ndihmojë ata që kanë më shumë nevojë, por të forcojë besnikërinë e atyre që konsiderohen të rëndësishëm për mbajtjen e pushtetit.
Shqiptarët nuk kanë nevojë të financojnë me taksat e tyre privilegjet e askujt. Ata kanë nevojë për një shtet që trajton të gjithë me të njëjtin standard, jo për një sistem ku favoret shpërndahen sipas afërsisë me pushtetin.
Sepse kredia “falas” nuk është kurrë falas. Dikush e paguan. Dhe zakonisht ai dikush është qytetari që nuk ka marrë asnjë privilegj.