Fabio Cannavaro është kthyer te kujtimi që, sipas tij, mbetet maja absolute e karrierës: triumfi i Italisë në Botërorin 2006. Në një intervistë për Corriere, ish-kapiteni i “Axurrëve” flet për finalen me Francën, peshën e penalltive, ndikimin e Lippit dhe krizën që, sipas versionit të tij, e ka lënë Italinë jashtë tre Botërorëve të fundit.
“Një Botëror nuk fitohet rastësisht”
Cannavaro e hedh poshtë idenë se skandali i Calciopoli i dha Italisë një shtysë vendimtare drejt titullit. Sipas tij, ajo skuadër ishte mjaftueshëm e fortë për ta fituar trofeun pa pasur nevojë për shpjegime të jashtme.
Ai e përshkruan grupin e vitit 2006 si një nga gjeneratat më të mira të futbollit italian pas asaj të vitit 1982, duke këmbëngulur se suksesi nuk ishte produkt rrethanash, por i cilësisë dhe bindjes së skuadrës.
Roli i Lippit dhe kthesa e turneut
Në rrëfimin e ish-mbrojtësit, Marcello Lippi paraqitet si figura që ndryshoi klimën e kombëtares pas dështimit në Europianin 2004. Cannavaro thotë se trajneri u dha lojtarëve bindjen se mund ta fitonin turneun dhe krijoi një grup më të qëndrueshëm.
Ai ndalet edhe te balanca taktike e asaj Italie, duke përmendur ndryshimet në prapavijë, dëmtimin e Nestës dhe hyrjen e Materazzit si pjesë e formulës që, sipas tij, i dha skuadrës soliditetin vendimtar.
Një nga ndeshjet që ai e konsideron pikë kthese ishte barazimi me SHBA-në, kur Italia luajti me 10 futbollistë. Sipas Cannavaros, aty skuadra kuptoi se nuk do të shpërbëhej nën presion.
Finalja me Francën dhe pesha e penalltive
Cannavaro pranon se ndaj Francës Italia hyri në fushë me respekt të madh për kundërshtarin. Sipas tij, ishte një finale që mund të fitohej vetëm me një paraqitje të madhe dhe me qetësi në momentet vendimtare.
Për episodet më të debatuara të asaj mbrëmjeje, ai mban një qëndrim të drejtpërdrejtë: për penalltinë e Francës thotë se, sipas vlerësimit të tij, do ta kapte vetë topin edhe pa ndërhyrjen e Materazzit, ndërsa për përjashtimin e Zinedine Zidane kufizohet te ideja se lojtari francez gaboi.
Sipas tij, lodhja pas gjysmëfinales me Gjermaninë e shtyu Italinë drejt penalltive. Ai tregon se Lippi e kishte gati listën e gjuajtësve dhe se mbyllja nga Grosso ishte thuajse pjesë e skenarit të asaj skuadre.
Nga maja e 2006-s te kriza e sotme e Italisë
Ish-fituesi i “Topit të Artë” e cilëson ngritjen e Kupës së Botës si gëzimin më të madh të jetës së tij, më të madh se çdo trofe klubesh apo titull individual. Në rrëfimin e tij, ai e lidh atë moment edhe me sakrificat e familjes.
Cannavaro ndalet edhe te rënia e futbollit italian, duke argumentuar se problemi nuk është i një sezoni apo i një trajneri. Sipas tij, Italia humbi mundësinë për të investuar seriozisht në stadiume moderne, të rinj dhe infrastrukturë, duke mbetur prapa në modernizimin e klubeve dhe kulturës sportive.
Parashikimi për Botërorin e këtij viti
Në fund të intervistës, Cannavaro jep edhe një parashikim që nuk kalon pa vëmendje: sipas tij, këtë vit fiton Franca.
Deklarata vjen nga një prej figurave më të mëdha të historisë së Italisë dhe merr peshë pikërisht sepse vjen në kohën kur kombëtarja italiane vazhdon të përballet me një krizë të gjatë identiteti dhe rezultatesh.
Njëzet vite pas Berlinit, Cannavaro vazhdon ta shohë 2006-n si pikën më të lartë të jetës sportive. Por në të njëjtën kohë, rrëfimi i tij është edhe një kujtesë se lavdia e dikurshme nuk e fsheh dot rrëshqitjen e gjatë të futbollit italian.
Përtej nostalgjisë, intervista sjell dy mesazhe të qarta: Italia e asaj kohe, sipas protagonistit të saj, ishte ndërtuar mbi forcë reale dhe jo mbi rrethana; ndërsa sot, sipas të njëjtit këndvështrim, Franca duket skuadra që ka më shumë gjasa të ngrejë trofeun.