Ylli Manjani ka përdorur një gjuhë të ashpër ndaj protestës në Bulevard dhe mënyrës si paraqitet ajo në diskursin politik. Në një podcast me Grida Dumën, ai kundërshtoi idenë që një turmë mund të flasë në emër të “popullit”, duke e cilësuar këtë si imponim dhe jo përfaqësim real.
Deklarata e fortë për protestën
Duke komentuar protestën në Bulevard, Manjani u shpreh se thirrja “Ne jemi populli” është një pretendim që, sipas tij, duhet parë me kujdes. Ai e vuri në dyshim legjitimitetin e këtij identifikimi, duke thënë se “populli” është një fjalë shumë më e madhe sesa një grumbullim protestuesish.
Turmat, sipas Manjanit, janë burim imponimi
Në të njëjtën bisedë, Manjani tha se turmat e neverisin, e lodhin dhe e bezdisin. Sipas tij, turma funksionon si “fabrikë dhune”, në një formë ose në një tjetër, duke lënë të kuptohet se ai e sheh mobilizimin masiv më shumë si presion kolektiv sesa si shprehje të lirë qytetare.
Ai refuzoi atë që e konsideron imponim në emër të shumicës, duke e lidhur protestën me një logjikë presioni të dhunshëm që, sipas tij, nuk mund të pranohet si normë e debatit publik.
Krahasimi me xhirot te Liqeni
Manjani e çoi më tej argumentin edhe në plan numerik. Sipas deklaratës së tij, edhe në ditët me pjesëmarrjen më të lartë në Bulevard, numri i protestuesve ka qenë i krahasueshëm me njerëzit që bëjnë xhiron te Kodrat e Liqenit Artificial.
Ky krahasim synon të rrëzojë narrativën politike që e paraqet protestën si përfaqësim të gjerë popullor, edhe pse vetë deklarata mbetet një vlerësim politik dhe jo një verifikim institucional i pjesëmarrjes.
Një debat që prek përfaqësimin politik
Deklaratat e Manjanit pritet të ushqejnë debat mbi mënyrën se si protestat përdoren në politikë, sidomos kur pjesëmarrja interpretohet si mandat moral ose si zë i të gjithë qytetarëve. Në thelb, qëndrimi i tij sfidon pikërisht këtë formulë: që një tubim, sado i zhurmshëm, mund të vetëshpallet “popull”.
Qëndrimi i ish-ministrit vjen në një klimë ku protesta mbetet një nga instrumentet më të përdorura për presion politik, por edhe një nga më të debatueshmet për sa i takon përfaqësimit real.
Përtej toneve të forta, deklarata hap sërish pyetjen e vjetër të politikës shqiptare: kush flet vërtet në emër të publikut dhe kush vetëm përpiqet ta zëvendësojë atë me zhurmë.