Jose Mourinho mbetet një nga figurat më të ndara dhe më tërheqëse të futbollit modern. Në qendër të dokumentarit me tre pjesë të Netflix, portugezi paraqitet jo vetëm si trajner fitues, por edhe si një personazh që, sipas regjisorit Joe Pearlman, përpiqet vazhdimisht të kontrollojë mënyrën se si tregohet historia e tij.
Një figurë që kërkon të komandojë edhe rrëfimin
Pearlman thotë se intervistat me Mourinhon ishin intensive dhe se trajneri portugez përpiqej të drejtonte narrativën në favor të vet. Sipas tij, çdo episod negativ zhvendosej te fajësia e të tjerëve, ndërsa sukseset shërbenin si justifikim për gjithçka tjetër.
Ky vëzhgim e vendos dokumentarin përballë një sfide të njohur në prodhime të tilla: sa mund të depërtojë kamera përtej personazhit publik, kur vetë protagonisti është mjeshtër i menaxhimit të imazhit.
Fëmijëria, ndjenja e outsider-it dhe një identitet i ndërtuar me fitore
Në dokumentar, sipas Pearlman, Mourinho nuk tregohet i gatshëm të hapet shumë për fëmijërinë. Megjithatë, portreti që del është ai i një njeriu që e ka ndier veten outsider që herët, fillimisht si djali i një emri të njohur dhe më pas si trajner që nuk vinte nga karriera e futbollistit.
Kjo ndjesi duket se ka ushqyer ambicien e tij, por edhe një lloj qëndrimi mbrojtës ndaj botës. Pearlman e përshkruan Mourinhon si dikë që përveç karizmës dhe mprehtësisë taktike, ka mbajtur mbi supe edhe një barrë të vjetër zemërimi.
Humbja e të atit dhe dhimbja që nuk është përpunuar
Një nga momentet më të ndjeshme të dokumentarit lidhet me vdekjen e të atit, Felix Mourinho, i cili u nda nga jeta në qershor 2017. Sipas regjisorit, kjo mbetet një plagë e thellë për Mourinhon dhe një temë për të cilën ai e ka të vështirë të flasë.
Pearlman sugjeron se trajneri portugez është nga ata njerëz që shohin gjithmonë përpara, pa u ndalur gjatë te humbjet personale. Në këtë këndvështrim, dhimbja për të atin nuk është zhdukur, por është kthyer në një peshë që e shoqëron prej vitesh, bashkë me konfliktet, vendimet e diskutueshme dhe kujtesën për gjithçka që ai e konsideron padrejtësi ndaj vetes.
Mes karizmës, nevojës për vëmendje dhe jetës larg familjes
Pearlman e përshkruan Mourinhon si një figurë ku egoja, talenti dhe karizma bashkohen për të krijuar një personazh të madh publik. Sipas tij, futbolli i ka dhënë mundësinë të bëhet versioni më i madhështor i vetes, por edhe të ushqejë një nevojë të fortë për vëmendje, të cilën konflikti shpesh e prodhon më lehtë se qetësia.
Në anën tjetër, dokumentari prek edhe koston personale të kësaj jete. Mourinho pranon se ka qenë kaq shpesh larg familjes, sa për ta është bërë më e lehtë kur ai mungon. Është një fjali që, edhe pa shumë koment, zbulon çmimin që mund të ketë suksesi kur identiteti ndërtohet pothuajse tërësisht mbi fitoren.
Një fund optimist, por pa e zbutur figurën kontradiktore
Sipas Pearlman, dokumentari mbyllet me një ton më të ndritshëm, teksa Mourinho rikthehet në Madrid, një vend ku ai duket se beson se duhej të ishte prej kohësh. Regjisori lë të kuptohet se në vitet e fundit nuk kishte parë tek ai një njeri vërtet të kënaqur, ndërsa ky rikthim shihet si një lloj paqeje me vetveten.
Megjithatë, portreti që del nuk është i një heroi të pastër. Është profili i një njeriu me ndikim të madh, me dhunti të rralla dhe me kontradikta po aq të mëdha, që vazhdon të ngjallë admirim dhe refuzim në të njëjtën masë.
Dokumentari nuk e zhbën mitin e Jose Mourinhos, por as nuk e lë të paprekur. Përkundrazi, e nxjerr më qartë tensionin mes figurës publike që kërkon kontroll total dhe njeriut që mbart ende humbje, inat dhe nevojë për pranim.
Pikërisht aty qëndron edhe forca e rrëfimit: jo te lavdia sportive në vetvete, por te kostoja njerëzore pas saj.