Kryeministri Edi Rama ka zgjedhur sërish rrjetet sociale për t’iu përgjigjur kritikave mbi protestat, dhunën dhe llogaridhënien politike. Në rrugë drejt Budvës, ku merr pjesë në Samitin e Liderëve të Procesit të Berlinit, ai publikoi një shkëmbim me një protestues, i cili e vuri përballë pyetjeve për 21 Janarin, ndërhyrjen e policisë, premtimet e pambajtura ndaj studentëve dhe figurat e diskutuara të qeverisjes së tij.
Përplasja për dhunën në protesta
Në qendër të shkëmbimit ishte akuza për përdorimin e forcës ndaj të rinjve në protesta. Protestuesi ngriti pyetje për plumbat e gomës, gazin lotsjellës dhe trajtimin e studentëve, ndërsa Rama mbrojti versionin zyrtar se policia reagoi pasi ishte sulmuar me gurë, zjarr, saçme, vida dhe llastiqe.
Kryeministri pretendoi se numri i policëve të plagosur ishte më i lartë se ai i protestuesve të lënduar dhe e cilësoi si të pabazë pretendimin për dhunë policore mbi studentët. Në të njëjtën linjë, ai e paraqiti reagimin e forcave të rendit si praktikë që, sipas tij, përdoret nga çdo polici në një vend demokratik.
21 Janari dhe përgjegjësia politike
Studenti e shtyu debatin edhe te përgjegjësia politike, duke sjellë në vëmendje 21 Janarin dhe mënyrën si shteti reagon ndaj protestës. Rama iu kthye kësaj pjese me krahasime me protestat e sotme, duke theksuar se sipas tij atëherë nuk sulmohej policia me molotovë, nuk shkuleshin gurë nga trotuaret dhe nuk shkatërroheshin biznese.
Në një tjetër pjesë të përgjigjeve, ai pranoi se përgjegjësia politike nuk fshihet pas përgjegjësisë penale personale, por e kufizoi rolin e tij te detyrimi për të mos bërë avokatin e kujtdo nga shumica qeverisëse që përballet me drejtësinë. Kjo është një formulë që lë jashtë pyetjen më të gjerë për standardin e llogaridhënies politike pas emërimeve të gabuara apo krizave të përsëritura.
Premtimet e 2018-ës dhe mosbesimi i studentëve
Një tjetër pikë përplasjeje ishte protesta studentore e vitit 2018. Protestuesi i kujtoi Ramës mosbesimin ndaj dialogut dhe premtimin për tarifën 5%, duke lënë të kuptohet se angazhimet e atëhershme nuk janë përmbushur.
Rama e kundërshtoi këtë lexim dhe kërkoi që të shihet dokumenti për universitetin, duke bërë dallim mes kërkesave të shumta të asaj kohe dhe zotimeve që, sipas tij, qeveria i mori formalisht përsipër. Edhe këtu, thelbi i debatit mbetet hendeku mes narrativës zyrtare të përmbushjes dhe perceptimit të studentëve se dialogu i ofruar nuk solli zgjidhjen e premtuar.
Emrat e qeverisë, SPAK-u dhe mbrojtja politike
Në diskutim hynë edhe emra të njohur të qeverisjes, kur protestuesi përmendi Belinda Ballukun, Arben Ahmetajn dhe Erion Veliajn si shembuj që, sipas tij, ushqejnë mosbesimin publik. Rama reagoi duke e paraqitur këtë si ngritje akuzash pa rol prokurori apo gjykatësi.
Për çështjen e Belinda Ballukut, ai mohoi se ka mbrojtur individë nga drejtësia dhe tha se në atë rast është mbrojtur drejtësia nga njëanshmëria. Po ashtu, ai solli në vëmendje edhe rastin e ish-ministrit Saimir Tahiri, duke reaguar me tone të ashpra ndaj përdorimit të emrit të tij në debat. Përtej kundërpërgjigjeve politike, fakti që këta emra rikthehen në diskutim tregon se çështja e përgjegjësisë për përzgjedhjet në poste vazhdon të mbetet e hapur në opinionin publik.
Ftesa për dialog, me kushtet e Ramës
Në fund të shkëmbimit, Rama e ftoi protestuesin në dialog ballë për ballë, duke kërkuar që debati të bëhet me fakte dhe jo me retorikë. Ai e lidhi këtë ftesë me distancimin nga dhuna, gurët dhe zjarri.
Mesazhi i kryeministrit vjen në një moment kur pushteti kërkon ta vendosë theksin te rendi dhe dëmtimet, ndërsa kritikët ngrenë pyetje për proporcionalitetin e forcës, përgjegjësinë politike dhe besueshmërinë e dialogut të ofruar nga lart. Pikërisht këtu ndodhet nyja e konfliktit: jo vetëm te çfarë ndodhi në rrugë, por edhe te kush mban përgjegjësi kur besimi publik është konsumuar.
Shkëmbimi i publikuar nga Rama nuk e mbyll debatin për protestat, përkundrazi e bën më të qartë përplasjen mes versionit zyrtar dhe mosbesimit të një pjese të të rinjve.
Kur pyetjet për policinë, premtimet e pambajtura dhe përgjegjësinë për emërimet në pushtet mbeten pa përgjigje bindëse për publikun, thirrja për dialog rrezikon të tingëllojë më shumë si kontroll i narrativës sesa si llogaridhënie reale.