Kryeministri Edi Rama ka zgjedhur një gjuhë të ashpër ndaj protestave, duke i paraqitur protestuesit si një grupim që, sipas versionit të tij, po cenon lirinë e qytetarëve të tjerë dhe po tenton të flasë në emër të shumicës pa e marrë këtë mandat përmes votës.
Rama e paraqet protestën si kërcënim për rendin e përditshëm
Në reagimin e tij, Rama tha se nuk po i referohej vetëm qeverisë apo shumicës parlamentare, por të gjithë qytetarëve që, sipas tij, nuk janë pjesë e protestës dhe duan të lëvizin lirshëm në Tiranë, të çojnë fëmijët në shkollë dhe të mos detyrohen të ndryshojnë jetën e përditshme për shkak të tubimeve.
Sipas kryeministrit, protesta ka kaluar në sjellje agresive dhe është shoqëruar me dhunë, gurë dhe zjarr. Këto pretendime u përdorën prej tij për të vendosur një vijë të qartë mes protestuesve dhe pjesës tjetër të shoqërisë.
Sulm politik ndaj përbërjes së protestuesve
Rama i cilësoi pjesëmarrësit si një përzierje individësh, grupesh sociale dhe partish politike që, sipas tij, nuk kanë lidhje me njëra-tjetrën. Ai përdori një gjuhë përçmuese për të përshkruar këtë bashkim, duke lënë të kuptohet se protesta nuk ka kohezion politik apo përfaqësim të qartë.
Kjo linjë retorike synon të delegjitimojë protestën jo vetëm përmes akuzave për dhunë, por edhe duke vënë në dyshim vetë bazën e saj politike dhe shoqërore.
“Mandatet i jep vetëm sovrani”, thekson kryeministri
Pika qendrore e deklaratës së Ramës ishte pretendimi se askush nuk mund të flasë në emër të popullit jashtë mekanizmit të zgjedhjeve. Ai tha se protestuesit nuk kanë asnjë autorizim për të kërkuar dorëheqje në emër të popullit dhe se mandatet jepen vetëm nga sovrani përmes votës.
Ky është një argument i njohur i mazhorancës sa herë protesta politike synon të ushtrojë presion publik mbi qeverinë. Megjithatë, retorika e mandatit elektoral nuk i zgjidh automatikisht pyetjet që ngrihen në rrugë për pakënaqësinë qytetare, llogaridhënien dhe kufijtë e pushtetit.
Paralelizma me fashizmin dhe komunizmin
Në pjesën më të fortë të deklaratës, Rama tha se kufiri mes lirisë së protestës dhe të drejtave të të tjerëve është ai që ndan bashkëjetesën politike nga dhuna. Ai pretendoi se ky kufi është kapërcyer historikisht nga fashistët dhe komunistët, të cilët, sipas tij, kanë vepruar po ashtu në emër të popullit.
Krahasime të tilla e ngarkojnë debatin politik me tone të forta historike dhe shërbejnë për ta paraqitur përplasjen si çështje rendi e legjitimiteti, jo thjesht si kundërshti ndaj qeverisë.
Deklarata e kryeministrit e thellon përplasjen politike rreth protestave dhe mënyrës se si pushteti i lexon ato: jo si sinjal pakënaqësie publike, por si sfidë ndaj rendit dhe legjitimitetit institucional.
Në këtë klimë, beteja nuk po zhvillohet vetëm në rrugë, por edhe te përkufizimi i asaj se kush ka të drejtë të flasë në emër të qytetarëve dhe me çfarë kufijsh.