Donald Trump ka tentuar të ulë pritshmëritë për një ndërhyrje të re ushtarake kundër Iranit, por pa hequr dorë nga gjuha e kërcënimit. Në deklaratat e tij, presidenti amerikan e quajti “jashtëzakonisht të pamundur” nevojën për një sulm të ri, ndërsa njëkohësisht la të kuptohet se vendimi mbetet mbi tryezë nëse Teherani nuk pranon një marrëveshje të fortë.
Mesazhi i dyfishtë nga Uashingtoni
Në një intervistë telefonike për CNN, Trump përsëriti disa herë se nuk e sheh si të domosdoshëm një veprim të ri ushtarak ndaj Iranit. Sipas tij, gjithçka varet nga ecuria e negociatave për programin bërthamor dhe nga zhvillimet që lidhen me Ngushticën e Hormuzit.
Megjithatë, ndonëse u përpoq të paraqiste një skenar më pak luftarak, ai e kushtëzoi qartë këtë qëndrim me pranimin nga Irani të një marrëveshjeje që e cilësoi “shumë të fortë”.
Kërcënime të hapura për infrastrukturën iraniane
Trump tha se SHBA ka kapacitete dhe objektiva të identifikuara brenda Iranit në rast të një përshkallëzimi të ri. Ai përmendi termocentrale dhe ura, duke pretenduar se këto mund të goditen në një kohë shumë të shkurtër.
Në të njëjtën kohë, ai u shpreh se nuk do të preferonte shkatërrimin e infrastrukturës iraniane, duke argumentuar se rindërtimi i saj do të kërkonte vite. Edhe ky pozicion e mban të dyfishtë sinjalin e ardhur nga Uashingtoni: publikisht shmanget ideja e luftës, por ushtarakisht opsioni nuk hiqet nga tavolina.
Pretendimet për dobësimin e Iranit
Presidenti amerikan pretendoi se Irani është goditur rëndë si ekonomikisht, ashtu edhe ushtarakisht. Sipas versionit të tij, mbrojtja ajrore iraniane është shkatërruar dhe kapacitetet raketore e ato të dronëve janë reduktuar ndjeshëm.
Trump deklaroi se Teherani ka vetëm 10% të raketave dhe 15% të dronëve që kishte më parë. Këto janë pretendime të bëra nga presidenti amerikan, ndërsa nuk u shoqëruan me prova të pavarura në këto deklarata publike.
Negociata pa transparencë dhe rajon në tension
Tetë muaj pas nisjes së luftës, bisedimet mes SHBA-së dhe Iranit mbeten pa zgjidhje të qartë. Ndërkohë, sipas raportimeve të cituara në këtë zhvillim, nuk ka pasur as përparim të rëndësishëm diplomatik dhe as lëvizje vendimtare që do të ulte tensionet.
As Katari, që ka marrë rol ndërmjetësues, dhe as palët e përfshira nuk kanë bërë publike detaje konkrete për ecurinë e negociatave. Në këtë mungesë transparence, deklaratat e forta politike dhe sinjalet ushtarake vazhdojnë të dominojnë mbi diplomacinë.
Në fund, Trump u rikthye sërish te e njëjta formulë: tha se nuk beson se një operacion i ri do të jetë i nevojshëm, por theksoi se SHBA mbetet gati nëse situata merr tjetër drejtim.
Kjo e mban të hapur paqartësinë kryesore të momentit: nëse Uashingtoni po shtyn realisht për marrëveshje, apo po negocion nën hijen e një kërcënimi të drejtpërdrejtë ushtarak.