Një histori e rëndë nga Cardiffi i Uellsit ka rikthyer vëmendjen te rreziku i diagnozës së vonuar të diabetit të tipit 1 te fëmijët. Një 13-vjeçar humbi jetën pasi shenjat paralajmëruese u interpretuan fillimisht si grip dhe gjendja e tij u përkeqësua me shpejtësi.
Nga simptomat për dy javë te përkeqësimi brenda 24 orëve
Beth Reynolds, 47 vjeçe, e dërgoi djalin e saj Peter te mjeku më 31 dhjetor 2014, pasi ai kishte qenë i sëmurë për rreth dy javë dhe nuk po përmirësohej. Mjekët konstatuan një infeksion në kraharor dhe i dhanë antibiotikë.
Por brenda 24 orëve, gjendja e të miturit u rëndua ndjeshëm. Më 1 janar 2015, e ëma telefonoi urgjencën dhe një punonjës i emergjencës, pasi kontrolloi shenjat jetësore dhe bëri një test të shpejtë gjaku nga gishti, dyshoi për diabet të tipit 1 të shoqëruar me ketoacidozë diabetike, një komplikacion që rrezikon jetën.
Pesë ditë në spital dhe fundi tragjik
13-vjeçari u dërgua me urgjencë në Spitalin Universitar të Uellsit, ku u shtrua në kujdes të specializuar. Familjes iu tha se gjendja ishte shumë e rëndë dhe se organizmi i tij po shkonte drejt kolapsit.
Gjatë ditëve që pasuan, Peter pësoi arrest kardiak, u rikthye në jetë gjatë një ndërhyrjeje kirurgjikale, luftoi me disa infeksione dhe iu nënshtrua edhe dializës. Më 6 janar 2015, mjekët i thanë nënës se skaneri i trurit nuk tregonte më aktivitet dhe se nuk kishte më asgjë që mund të bëhej për ta shpëtuar.
Katër shenjat që familja nuk i kuptoi në kohë
Nëna thotë se, kur e sheh sot atë periudhë, djali kishte shfaqur të gjitha shenjat klasike të diabetit të tipit 1, por secila prej tyre ishte interpretuar ndryshe. Simptomat njihen si katër T-të: urinim i shpeshtë, etje e shtuar, lodhje dhe humbje peshe.
Etja e pazakontë, sipas saj, ishte shenja e parë dhe ishte vënë re në mesin e dhjetorit 2014, gjatë një udhëtimi shkollor në Gjermani. Më pas erdhën kolla, të ftohtit dhe një gjendje që i ngjante gripit, çka e bëri edhe më të vështirë dallimin e problemit real.
Beth ka treguar se humbjen e peshës e lidhi me rritjen fizike të moshës, etjen me sëmundjen, ndërsa lodhjen dhe urinimin e shpeshtë me gjendjen gripale. Sipas saj, djali nuk kishte histori familjare me diabet dhe më parë nuk kishte pasur probleme shëndetësore të rëndësishme.
Apeli i nënës pas humbjes
Pas vdekjes së të birit, Beth vendosi të flasë publikisht për rastin dhe të përfshihet në ndërgjegjësimin për diabetin e tipit 1. Ajo mbështeti edhe organizatën Diabetes UK Cymru dhe në vitin 2023 organizoi fushatën “Rewrite Peter’s Story”, duke dërguar materiale informuese në qendrat e mjekësisë familjare në Uells.
Sipas saj, një kontroll i thjeshtë i gjakut nga gishti në fazë më të hershme mund të kishte ndryshuar rrjedhën e ngjarjes. Ajo pretendon se, përmes ndërgjegjësimit dhe shpërndarjes së informacionit mbi simptomat, janë ndihmuar të paktën 23 persona.
Rasti ka nxjerrë në pah se sa lehtë mund të maskohen shenjat e diabetit të tipit 1 te fëmijët, sidomos kur përkojnë me simptoma që duken të zakonshme sezonale.
Mesazhi që nëna përsërit është i drejtpërdrejtë: etja e pazakontë, urinimi i shpeshtë, lodhja dhe humbja në peshë nuk duhen nënvlerësuar, edhe kur duken si pjesë e një viroze apo gripi.