Një postim në rrjetet sociale, disa foto të zgjedhura dhe një video për ushqimin mjaftuan që në Tiranë të hapej një debat i zhurmshëm për kushtet e akomodimit të sportistëve të huaj. Por sa më shumë po kontrollohen pretendimet e hedhura online, aq më shumë dalin mospërputhje mes asaj që u denoncua publikisht dhe asaj që pretendojnë organizatorët e drejtuesit e konvikteve.
Si nisi historia me postimet e sportistes lituaneze
Në qendër të debatit u vu xhudistja lituaneze Marta Navickaitė, e cila publikoi në rrjetet sociale pamje nga ambientet ku ishte akomoduar gjatë Kampionatit Evropian të Universiteteve në Tiranë.
Postimet e saj ngritën dyshime për pastërtinë e ambienteve dhe cilësinë e ushqimit, duke i dhënë çështjes jehonë të menjëhershme përtej një ankese individuale të bërë online.
Debati për kavanozin e kosit dhe interpretimin e videos
Një nga elementët që mori më shumë vëmendje ishte një kavanoz kosi, i paraqitur në video si produkt i prishur. Pamja e tij u përdor si argument për të mbështetur pretendimet për ushqim në gjendje të keqe.
Megjithatë, nga pamje të tjera që kanë qarkulluar rezulton se bëhej fjalë për kos të shoqëruar me një paketë reçeli frutash, që përzihej nga konsumatori. Nëse kjo është e saktë, atëherë një pjesë e akuzës më të fortë të ngritur online mbetet të paktën e diskutueshme.
Çfarë pretendojnë drejtuesit e konvikteve për fotot
Pikëpyetje janë ngritur edhe për fotot e ambienteve të paraqitura si prova të kushteve të këqija. Sipas drejtorit Olsi Shahini, në një prononcim për gazetarin Endi Tufa, disa prej fotove nuk ishin realizuar në dhomat ku ishin sistemuar sportistët.
Sipas këtij versioni, disa sportiste kishin hyrë në një pjesë të godinës jashtë funksionit dhe kishin fotografuar ato ambiente. Po sipas tij, delegacionet ishin akomoduar në konviktet e Universitetit Bujqësor të Kamzës dhe të Universitetit Ekonomik, në hapësira të përgatitura për kampionatin.
Nga rrjetet sociale te jehona në median serbe
Historia mori përmasa të tjera pasi u publikua edhe nga media serbe “Kurir”, e cila e trajtoi episodin si provë për kushte të këqija në Tiranë. Kjo e zhvendosi çështjen nga një ankesë individuale në një narrativë më të gjerë me ngarkesë negative për Shqipërinë.
Në raste të tilla, mungesa e verifikimit të pavarur dhe nxitimi për të ngritur një “skandal” shpesh i shërben më shumë sensacionit sesa fakteve. Pikërisht këtu mbetet edhe thelbi i debatit: sa ishte problem real dhe sa u fry nga mënyra si u paketua në publik.
Pamjet pas largimit dhe kontrasti i historisë
Në material janë përmendur edhe pamje të dhomave pas largimit të sportistëve, ku shihen shishe uji, gota kafeje, çarçafë të grumbulluar dhe mbetje të tjera. Në disa ambiente, sipas të njëjtit version, shfaqen edhe shishe alkooli.
Këto pamje nuk provojnë automatikisht përgjegjësi kolektive dhe nuk mund të përdoren për të etiketuar të gjithë pjesëmarrësit. Megjithatë, ato krijojnë një kontrast me mënyrën se si u ndërtua publikisht akuza për standardet e akomodimit.
Në fund, rasti duket më pak linear sesa u paraqit fillimisht në rrjetet sociale. Pretendimet për ushqim të prishur dhe ambiente problematike po përballen me kundërshti konkrete dhe me një version tjetër të ngjarjes.
Ajo që mbetet e qartë është se një postim viral nuk mjafton si provë e plotë, sidomos kur historia përdoret menjëherë për të ndërtuar perceptime më të gjera për një qytet apo një vend të tërë.