Seanca e radhës për dosjen Partizani solli në sallën e gjyqit disa dëshmi kyçe, mes tyre edhe atë të ish-komandantit të Mbështetjes Logjistike, Vladimir Qiriazi, i cili përshkroi si iu kërkua firma për shitjen e kompleksit. Në një proces që vijon të ngrejë pikëpyetje jo vetëm për thelbin e çështjes, por edhe për mënyrën si administrohet gjykimi, dëshmia e tij vuri sërish në qendër zinxhirin institucional të vendimmarrjes për pronat ushtarake.
Seanca u hap mes sinjaleve për tension me rregulloren
Gjyqtarja e posaçme Elsa Ulliri hapi seancën duke dëgjuar dëshmitarë që konsiderohen të rëndësishëm për çështjen. Në nisje, ajo falënderoi avokatët për praninë e tyre pas bojkotit disa javor, ndërsa komentet në sallë lanë të kuptohej se debati për rregulloren kufizuese nuk është mbyllur.
paragraphs nuk u diskutuan në sallë, por një episod me ekspertin e caktuar e riktheu në vëmendje këtë përplasje. Gjyqtarja tha se eksperti kishte njoftuar për vonesë dhe do t’i shkruante sekretares sapo të mbërrinte, duke shtuar me ironi se as sekretares nuk i lejohej telefoni.
Boriçi dhe Mediu dhanë versionet e tyre për pronat
E para që dëshmoi ishte ish-drejtoresha e Kthimit dhe Kompensimit të Pronave, Justina Boriçi. Ajo deklaroi se pas emërimit në atë detyrë, ish-kryeministri Sali Berisha nuk i kishte kërkuar asnjëherë favorizim për çështje pronash.
Në seancë foli edhe ish-ministri i Mbrojtjes, Fatmir Mediu, i cili theksoi se pronat e ushtrisë ishin asete kombëtare. Sipas tij, ambientet e Sport Klub Partizanit nuk përfshiheshin në planin e përhapjes së Forcave të Armatosura, por ai këmbënguli se kjo ishte çështje e ushtrisë dhe se ministri kishte rol politik, jo operacional.
Qiriazi: Më kërkuan firmën për shitjen e Partizanit
Dëshmia që tërhoqi më shumë vëmendje erdhi nga ish-komandanti i Mbështetjes Logjistike, Vladimir Qiriazi. Ai deklaroi se në vitin 2009 ishte njohur me urdhrin e atëhershëm të ministrit të Mbrojtjes, Gazmend Oketa, përmes të cilit i ishte kërkuar firma për shitjen e Partizanit.
Sipas Qiriazit, për këtë çështje ai kishte vënë në dijeni edhe shefin e Shtabit. Dëshmia e tij sugjeron se brenda hierarkisë ushtarake kishte pasur rezerva ose të paktën ngurrim për të hedhur firmën mbi një vendimmarrje me pasoja për një aset të njohur publik.
Pretendimi për ndërhyrje nga Antikorrupsioni dhe kërkesa për takim me Topin
Qiriazi tha më tej në gjykatë se, pas kontakteve me ministrin, tek ai kishte shkuar një ekip nga Drejtoria e Antikorrupsionit, i cili i kishte kërkuar sqarime për arsyen pse nuk po firmoste. Ky është një pretendim i bërë prej tij në sallën e gjyqit dhe hedh dritë mbi presionin institucional që, sipas këtij versioni, po ushtrohej në atë kohë.
Ai shtoi se, duke parë situatën, kishte kërkuar të takonte komandantin e Përgjithshëm, Bamir Topi. Sipas dëshmisë së tij, takim nuk pati, por përgjigjja që mori ishte: të vijonte dhe të zbatonte ligjin. Pikërisht kjo frazë mund të marrë peshë në vlerësimin gjyqësor të zinxhirit të përgjegjësive dhe mënyrës si janë justifikuar vendimet për kompleksin Partizani.
Seanca nxori në pah jo vetëm versionet kontradiktore mbi rolin e institucioneve, por edhe hijen e presionit administrativ rreth një vendimmarrjeje që prej vitesh mbetet në fokus publik.
Përtej deklarimeve në sallë, çështja mbetet e ndjeshme sepse prek mënyrën si janë trajtuar pronat e ushtrisë dhe sa e qartë ka qenë ndarja mes përgjegjësisë politike dhe asaj operative.