Seanca për dosjen “Partizani” në GJKKO u shoqërua me dëshmi që nxorën në pah një zinxhir vendimmarrjeje ku përgjegjësia duket se shtyhet nga njëra zyrë te tjetra. Katër persona të thirrur nga Prokuroria dhanë versionet e tyre për rolin e institucioneve, firmat mbi dokumente dhe kundërshtimet e brendshme që, sipas dëshmive, ishin shfaqur që në atë kohë.
Boriçi: emërim nga Berisha, pa diskutime për çështjen
Justina Boriçi, ish-drejtoreshë e kthimit dhe kompensimit të pronave, deklaroi në gjykatë se ishte emëruar në detyrë nga ish-kryeministri Sali Berisha dhe se nuk kishte pasur asnjë bisedë paraprake për çështjen që sot është objekt gjykimi.
Sipas dëshmisë së saj, zyra rajonale në Tiranë e kishte trajtuar rastin dhe ajo nuk ishte njohur me ankesa për pronat në fjalë. Boriçi pretendoi gjithashtu se Berisha nuk kishte ndërhyrë për kthimin e tyre dhe se drejtoria që drejtonte varej nga kryeministri, ndaj komunikimi për emërimin ishte, sipas saj, procedurë normale.
Mediu: ministri firmos, shkresat i përgatisin strukturat
Ish-ministri i Mbrojtjes, Fatmir Mediu, u distancua nga përgjegjësia direkte mbi dokumentet që mbanin firmën e tij. Sipas tij, ministri nuk përpilonte shkresa, por vetëm i firmoste, ndërsa përmbajtja dhe baza shoqëruese ishin përgjegjësi e strukturave përkatëse.
Në sallën e gjyqit ai deklaroi se një ministër mund të firmoste nga 10 deri në 100 shkresa në ditë dhe se nuk ishte e mundur të mbaheshin mend të gjitha. Mediu këmbënguli se klubi “Partizani” nuk kishte qenë objekt interesi i tij si ministër dhe se dikasteri politik, sipas versionit të tij, nuk kishte kompetencë mbi planin e përhapjes.
Debati për pronën dhe privatizimin
Mediu tha se procedurat për privatizimin e pronës kishin nisur më herët, duke iu referuar korrespondencës së viteve 2001-2002 dhe dokumenteve që, sipas tij, vinin që nga qeveria e mëparshme. Ai përmendi edhe reforma të kohës në Ministrinë e Mbrojtjes dhe riorganizimin e pronave ushtarake në kuadër të kërkesave operacionale.
Në dëshminë e tij, ish-ministri pretendoi se prona kishte qenë e uzurpuar dhe se shumë pasuri të ushtrisë, për shkak të reduktimit të strukturave, nuk menaxhoheshin dot në praktikë. Po ashtu, ai u paraqit si mbështetës i ligjeve në interes të pronarëve, duke e zhvendosur debatin te mënyra si administroheshin pronat jashtë planit të përhapjes.
Ish-komandanti: kundërshtova firmën, u kërkua me urgjencë
Një nga dëshmitë më të forta në seancë erdhi nga Vladimir Qirjazi, ish-komandant i forcës mbështetëse. Ai deklaroi se në mars 2009 ishte njohur me urdhrin e ministrit të atëhershëm të Mbrojtjes, Gazmend Oketa, për firmosjen e dokumentacionit për shitjen e klubit “Partizani”, por kishte refuzuar sepse, sipas tij, struktura që drejtonte nuk kishte asnjë lidhje me atë pronë.
Qirjazi tha se pas këtij kundërshtimi në zyrën e tij kishte mbërritur një ekip nga Drejtoria e Antikorrupsionit, i cili i kërkoi shpjegime për mosfirmosjen. Sipas dëshmisë së tij, raportet e hartuara më pas nuk kishin pasqyruar pretendimet që ai kishte paraqitur me dokumentacion zyrtar dhe madje rekomandohej që ndaj tij të merrej masë disiplinore.
Takimi me Bamir Topin dhe presioni për firmë
Ish-komandanti deklaroi se, për shkak të situatës, kishte kërkuar takim me presidentin e asaj kohe, Bamir Topi, fillimisht pa sukses. Vetëm pasi i kishte dërguar një shkresë zyrtare, sipas tij, ishte pritur dhe kishte marrë përgjigjen që të vijonte duke zbatuar ligjin.
Qirjazi shtoi se edhe Gazmend Oketa i kishte kërkuar të firmoste dokumentacionin, duke i thënë se edhe atij po ia kërkonin një gjë të tillë, por pa treguar se nga kush vinte kërkesa. Sipas dëshmitarit, kërkesa për firmë i ishte përsëritur me urgjencë dhe për këtë kishte vënë në dijeni edhe Maksim Malajn, i cili po ashtu dëshmoi në seancë.
Seanca e radhës nxori sërish në pah një element të njohur në çështjet me interes publik: firmat ekzistojnë, por përgjegjësia për përmbajtjen e tyre mbetet e kontestuar.
Në këtë fazë të procesit, dëshmitë po tregojnë jo vetëm versionet personale të ish-zyrtarëve, por edhe mënyrën se si aparati shtetëror ka funksionuar kur bëhej fjalë për prona, urdhra dhe vendime me peshë politike.