Debati për buxhetin në Kuvend degradoi sërish në përplasje personale dhe akuza të forta politike. Kreu i opozitës, Sali Berisha, sulmoi mazhorancën duke i mohuar asaj të drejtën morale për t’u marrë me buxhetin, ndërsa nga salla erdhi edhe një reagim fyes nga kryeministri Edi Rama.

Berisha vë në shënjestër legjitimitetin e mazhorancës
Gjatë seancës plenare, Berisha e quajti mazhorancën “Banda e Lalzit” dhe pretendoi se qeveria nuk ka legjitimitet për të diskutuar apo miratuar buxhetin.
Sipas tij, shumica qeverisëse ka dalë nga “zgjedhje të plaçkitura” dhe për këtë arsye nuk ka as të drejtë morale të vendosë për financat publike. Në fjalën e tij, ai e lidhi mazhorancën edhe me korrupsionin dhe me kritika që, sipas opozitës, reflektohen në raportet ndërkombëtare.
Akuza për varfëri, taksa dhe kosto jetese
Berisha përdori edhe argumente ekonomike për të goditur qeverinë, duke pretenduar se shqiptarët po varfërohen pavarësisht treguesve që paraqiten nga autoritetet.
Ai përmendi të dhëna që ia atribuoi EUROSTAT-it, duke thënë se rritja e të ardhurave nuk përkthehet në përmirësim real të jetesës kur krahasohet me çmimet. Në këtë linjë, ai akuzoi qeverinë se po rëndon më tej barrën mbi qytetarët përmes paketës fiskale dhe rritjes së taksave.
Nga debati politik te gjuha fyese në sallë
Toni i seancës u ashpërsua më tej në fund të fjalës së kreut të opozitës. Nga vendi, kryeministri Edi Rama dëgjohet t’i drejtohet Berishës me fjalët: “Sali, po të bien pantallonat, ik tani”.
Episodi shton edhe një tjetër moment të tensionuar në një Kuvend ku debati për çështje me ndikim të drejtpërdrejtë te qytetarët, si buxheti dhe taksat, shpesh mbulohet nga ofendimet dhe përplasjet personale.
Buxheti mes akuzave politike dhe krizës së besimit
Përplasja e radhës e nxori sërish në pah klimën e rënduar politike rreth diskutimit të buxhetit, një proces që në teori duhet të fokusohet te shpenzimet publike, prioritetet e qeverisë dhe llogaridhënia për paratë e taksapaguesve.
Në vend të një debati të qartë mbi përdorimin e fondeve publike, seanca u dominua nga akuza për legjitimitet, korrupsion dhe varfëri, çka e thellon më tej krizën e besimit te institucionet dhe te vetë procesi parlamentar.
Përtej retorikës së ashpër, mbetet pyetja thelbësore për qytetarët: çfarë buxheti po diskutohet dhe kujt po i shërben realisht ai.
Kur debati për financat publike zëvendësohet nga fyerjet, transparenca dhe llogaridhënia shtyhen sërish në plan të dytë.
