Konferenca ndërkombëtare e sigurisë në Gjermani mblodhi liderët kryesorë të rajonit në një moment të tensionuar për Ballkanin dhe Europën. Në rreshtat e parë u panë presidentë dhe kryeministra që kërkojnë rol, ndikim dhe kredibilitet në sytë e partnerëve perëndimorë. Mungesa e kryeministrit shqiptar nuk kaloi pa u vënë re.
Në politikë, simbolika shpesh vlen po aq sa vendimet konkrete. Kur të gjithë janë në sallë dhe ti mungon, pyetja lind vetvetiu: është zgjedhje strategjike apo shmangie e qëllimshme? Në një periudhë kur debati për drejtësinë, SPAK-un dhe ndryshimet e mundshme në Kodin e Procedurës Penale ka hyrë në fazë delikate, çdo lëvizje interpretohet politikisht.
Mesazhet që vijnë nga Berlini janë të qarta: sundimi i ligjit dhe lufta kundër korrupsionit mbeten vijë e kuqe për integrimin europian. Në këtë kontekst, mungesa e kryeministrit duket më shumë se një çështje kalendari. Ajo perceptohet si simptomë e një presioni në rritje.
Por a do të thotë kjo se Edi Rama ka marrë fund politikisht? Historia shqiptare tregon se liderët shpesh janë shpallur “të mbaruar” para kohe dhe kanë rikuperuar terren përmes kontrollit të strukturave partiake, komunikimit publik dhe fragmentimit të opozitës. Rama vazhdon të ketë shumicën parlamentare, kontroll mbi qeverisjen dhe një aparat politik të konsoliduar.
Megjithatë, diferenca këtë herë është se presioni nuk vjen vetëm nga opozita, por nga dinamika e drejtësisë dhe nga partnerët ndërkombëtarë. Nëse hetimet afrohen realisht drejt rrethit të ngushtë të pushtetit, atëherë kriza nuk do të jetë thjesht imazhi, por stabiliteti i brendshëm politik.
Konferencat ndërkombëtare janë pasqyra ku liderët kërkojnë legjitimitet. Kur emri mungon në listë dhe fotografia nuk ekziston, perceptimi krijon vakuum. Dhe në politikë, vakuumi mbushet shpejt – ose me rikthim të fortë, ose me fillimin e fundit.
Për momentin, më shumë se fund politik, duket një fazë prove. Pyetja reale nuk është ku ishte Rama, por nëse do ta përballojë presionin që po rritet brenda dhe jashtë vendit dhe do vijoj të mbajë pushtetit, apo rruga drejt fundit është pa kthim?