Ka një simbolikë të rëndë në ato pamje nga Gjykata Administrative. Një radhë figurash publike — aktorë, moderatorë, njerëz të ekranit — që shkojnë të buzëqeshin, të përqafojnë, madje edhe t’i puthin dorën një politikani që po hetohet për korrupsion dhe abuzim me besimin publik. Jo një artist të persekutuar. Jo një disident. Por një njeri mbi të cilin rëndojnë akuza se ka përdorur pushtetin për përfitim personal.
Dhe aty lind pyetja që publiku po e bën gjithnjë e më fort: çfarë po puthin realisht?
Sepse kur një zyrtar akuzohet për korrupsion, dora që i shtrëngohet në sallë nuk është më thjesht “dora e mikut”. Është simboli i pushtetit që dyshohet se ka firmosur favore, ka ndarë tendera, ka shpërblyer besnikëri dhe ka ndërtuar një sistem ku afërsia me politikën vlen më shumë se morali publik.
Kjo është ajo që i bën pamjet kaq të rënda. Nuk ishte thjesht mbështetje njerëzore. Ishte një demonstrim publik lojaliteti ndaj pushtetit edhe në momentin kur ai përballet me drejtësinë.
Dhe ironia është brutale: shumë prej atyre që sot shfaqen në rresht për solidaritet kanë kaluar vite duke folur për qytetari, ndershmëri, art, dinjitet dhe të vërtetë. Por sapo drejtësia prek njeriun e pushtetshëm, parimet treten. Papritur nuk ka më distancë morale. Nuk ka më “të presim hetimin”. Ka vetëm foto, përqafime dhe lot për kamerat.
Publiku nuk është naiv. Shqiptarët e kuptojnë shumë mirë se në këtë vend askush nuk afrohet kaq shumë me pushtetin pa arsye. Dhe sa më teatrale bëhet mbrojtja publike, aq më shumë shtohet dyshimi se nuk po mbrohet vetëm një individ — por një ekosistem i tërë interesash, privilegjesh dhe heshtjesh reciproke.
Në fund, ndoshta fotografia më e fortë e kësaj historie nuk është vetë politikani nën hetim. Janë fytyrat përreth tij. Sepse ato tregojnë diçka më të madhe për Shqipërinë: mënyrën sesi një pjesë e elitës publike vazhdon të përkulet para pushtetit, edhe kur ai dyshohet se ka tradhtuar besimin e qytetarëve.
