Regjisori dhe aktori Naun Shundi u nda nga jeta më 28 gusht të vitit të kaluar, por një përplasje ligjore që ai hapi që në vitin 2015 vazhdon ende pa një mbyllje përfundimtare. Në qendër të çështjes është pagesa për një vepër të vënë në skenë në Teatrin Kombëtar, fond që sipas materialit burimor dhe kontratës së pretenduar nuk iu lëvrua kurrë.
Marrëveshja e vitit 2015 dhe pagesa që nuk erdhi
Sipas materialit burimor, më 2 prill 2015 Shundi arriti të firmoste një marrëveshje me Qendrën Kombëtare të Artit dhe Kulturës dhe më pas vuri në skenë veprën e tij dramaturgjike “Të gjithë janë të çmendur”.
Pas disa shfaqjeve në Teatrin Kombëtar, ai duhej të përfitonte një fond prej 1 milionë e 200 mijë lekësh të rinj. Megjithatë, sipas të njëjtit version, kjo pagesë nuk u krye dhe arsyet mbeten ende të paqarta.
Çështja u fitua në gjykatë, por jo edhe në praktikë
Përballë moszbatimit të pretenduar të kontratës, Shundi iu drejtua gjykatës dhe, sipas materialit burimor, e fitoi çështjen.
Por vendimi nuk i dha fund sagës. Më pas, sipas burimit, nisën zvarritje të tjera ligjore dhe dosja vijon të mos marrë zgjidhje, edhe disa muaj pas ndarjes së tij nga jeta. Rasti ngre sërish pikëpyetje mbi mënyrën si institucionet publike trajtojnë detyrimet kontraktore, sidomos kur pala tjetër detyrohet të presë me vite edhe pasi fiton në gjykatë.
Një tjetër seancë pritet sot
Sot pritet të zhvillohet një tjetër seancë gjyqësore, nga e cila shpresohet një zgjidhje përfundimtare e çështjes.
Deri tani, nga informacioni i bërë publik nuk rezulton të jetë dhënë një sqarim i plotë institucional se përse pagesa nuk u ekzekutua në kohë, pavarësisht marrëveshjes dhe zhvillimeve gjyqësore të mëpasshme.
Jehona e veprës së Shundit në skenë
Ndërkohë, së fundmi regjisorja Driada Dervishi solli në Teatrin Kombëtar veprën “24 orë nga jeta e një votuesi”, me aktorin Arben Derhemi.
Sipas materialit burimor, kjo vepër është frymëzuar nga “Të gjithë janë të çmendur” e Naun Shundit, duke e rikthyer në vëmendje jo vetëm krijimtarinë e tij, por edhe borxhin e pambyllur që vijon të endet nëpër gjykata.
Rasti i Naun Shundit mbetet një histori e rëndë e vonesave institucionale, ku një autor që, sipas burimit, fitoi të drejtën në gjykatë, nuk arriti ta shohë të zbatuar sa ishte gjallë.
Nëse seanca e radhës do të sjellë fundin e kësaj çështjeje, mbetet për t’u parë. Deri atëherë, dosja mbetet një tjetër shembull se si drejtësia e vonuar dhe detyrimet e papaguara mund të shndërrohen në padrejtësi të shumëfishtë.