Erjon Llapushi, i dënuar nga Gjykata e Apelit me 17 vite burg për vrasje me dashje të kamarierit Gazment Kurmaku, po kundërshton publikisht jo vetëm dënimin, por edhe mënyrën si është ndërtuar e gjithë çështja ndaj tij. Në një deklaratë të gjatë, ai thotë se nuk kërkon mëshirë, por rivlerësim të akuzës mbi bazën e provave dhe standardeve ligjore, ndërsa hedh dyshime edhe mbi rolin e institucioneve në hetim, ekspozimin publik dhe trajtimin procedural të dosjes.
Kundërshtimi i akuzës: “Nuk kam pasur qëllim për të vrarë”
Sipas versionit të bërë publik nga vetë Llapushi, ngjarja e 2 tetorit 2021 është cilësuar padrejtësisht si “vrasje me dashje”, edhe pse, sipas tij, bëhet fjalë për një goditje të vetme me grusht, pa armë, pa plan dhe pa konflikt të mëparshëm me viktimën.
Ai pranon se ngjarja ka sjellë një pasojë tragjike dhe thotë se nuk e ka mohuar kurrë humbjen e jetës së Gazment Kurmakut. Megjithatë, ai këmbëngul se pasoja e rëndë nuk mjafton, sipas tij, për të provuar ekzistencën e dashjes për vrasje.
Llapushi kërkon që rasti të rivlerësohet juridikisht dhe ngre pyetjen nëse një goditje e vetme mund të trajtohet automatikisht si vrasje me dashje, pa u provuar qëllimi ose pranimi me vetëdije i pasojës fatale.
Çfarë thotë dosja zyrtare deri tani
Sipas materialit burimor, Llapushi u shpall fajtor pasi goditi me grusht Gazment Kurmakun, goditje që i shkaktoi vdekjen. Prokuroria e kishte kualifikuar ngjarjen si “vrasje me dashje” dhe kishte kërkuar dënimin e tij me 20 vite burg.
Gjykata e Apelit e dënoi më pas me 17 vite burg. Deri në këtë fazë, kemi një vendim gjyqësor dhe një version të prokurorisë që e konsiderojnë çështjen të provuar në këtë kualifikim penal, ndërsa i dënuari po e sfidon publikisht këtë vlerësim.
Kjo e vendos debatin në pikën më të ndjeshme të çështjes: jo nëse ngjarja ka ndodhur, por si duhet të cilësohet penalisht dhe nëse standardi i përdorur nga drejtësia ka qenë i njëjtë me raste të tjera.
Akti noterial dhe pretendimi për standard të dyfishtë
Një nga elementët ku mbështetet Llapushi është një akt noterial i datës 22 dhjetor 2021, për të cilin ai thotë se pasqyron normalizimin e marrëdhënieve mes familjes së tij dhe familjes së viktimës. Sipas tij, ky dokument nuk është vlerësuar me peshën që meritonte gjatë procesit gjyqësor.
Në deklaratën e tij, ai e paraqet këtë si tregues se edhe pala që ka pësuar humbjen më të rëndë ka pranuar një formë paqeje njerëzore, ndërsa drejtësia, sipas tij, ka zgjedhur akuzën më të rëndë.
Po ashtu, Llapushi pretendon se në raste të tjera publike me rrethana më të rënda, gjykatat nuk kanë arritur te kualifikimi për vrasje me dashje. Ky është një krahasim i bërë prej tij dhe jo një konkluzion i verifikuar në mënyrë të pavarur në materialin burimor.
Akuza ndaj institucioneve: ekspozim publik, përndjekje dhe kërkesë për verifikim
Pjesa më e fortë e reagimit lidhet me mënyrën si, sipas tij, është trajtuar nga institucionet. Llapushi pretendon se është ekspozuar padrejtësisht si një nga personat më të kërkuar në Shqipëri dhe se ndaj tij ka pasur prej vitesh një lloj përndjekjeje institucionale.
Ai kërkon verifikim për mënyrën si është ndërtuar imazhi i tij publik, për kriteret mbi të cilat u përfshi mes personave më të kërkuar dhe për rolin e Policisë së Shtetit në këtë proces. Pretendimet e tij shkojnë më tej, duke folur për një “dorë” brenda institucioneve që, sipas tij, ka ndikuar në dëm të tij për vite me radhë.
Këto janë akuza të rënda ndaj strukturave shtetërore, por në materialin burimor ato paraqiten vetëm si pretendime të Llapushit. Deri tani nuk ka në tekst reagim institucional, dokument sqarues apo përgjigje zyrtare që t’i mbështesë ose t’i rrëzojë ato.
Edhe përgjimi i banesës vihet në pikëpyetje
Llapushi ngre dyshime edhe për përgjimin në banesën e familjes së tij, duke thënë se masa ka prekur jo vetëm atë si i pandehur, por edhe bashkëshorten dhe katër fëmijët e mitur. Sipas deklaratës së tij, familja kërkon të dijë kush e kërkoi, kush e lejoi dhe si është mbikëqyrur proporcionaliteti i kësaj mase.
Ai pretendon gjithashtu se një pajisje përgjimi e vendosur në një prizë elektrike ka krijuar mbinxehje në banesë. Edhe ky mbetet një pretendim i tij, pa verifikim të pavarur në materialin e publikuar.
Në thelb, Llapushi po kërkon hapjen e një fronti më të gjerë se vetë dënimi penal: verifikim të hetimeve, procedurave, ekspozimit publik dhe çdo akti që, sipas tij, mund të ketë cenuar barazinë para ligjit.
Për momentin, çështja mbetet e ndarë mes një vendimi gjyqësor që e ka dënuar për vrasje me dashje dhe një deklarate publike ku i dënuari pretendon se është gjykuar me standard të padrejtë.
Mbetet për t’u parë nëse pretendimet e ngritura nga Llapushi do të pasohen nga kërkesa formale, reagime institucionale apo dokumente që hedhin më shumë dritë mbi trajtimin e dosjes. Deri atëherë, versioni zyrtar i dënimit dhe kundërshtimi i të dënuarit qëndrojnë përballë njëri-tjetrit, me shumë pyetje ende të hapura.